| 個人檔案[L]3[m]✿[N] * * G ! l< G...相片部落格清單 |  工具  說明 |
|
[L]3[m]✿[N] * * G ! l< G✿l< . @ G. H ! n+✿ n [Z l-l l<]$ @ m $ 3 N # 5 1 . . & . . C U . ! n t @ N ! @ # 91 16 November . . เ รื่ อ ง มั น มี อ ยู่ ว่ า . .เรื่องมันมีอยู่ว่า
ช่วงนี้อยู่ทำงานกระทงที่คณะ
งานเยอะแยะ คนน้อยนิด
แต่ไม่เคยเปนปัญหาสำหรับผมเท่าไร
มีเท่าไรก้อทำๆกันไป
ปัญหาเดียวที่มีก้อคือ
กลับบ้านดึกโดนลุงเรียกไปท๊อคทุกคน
เรื่องมันมีอยู่ว่า
มันก้อไม่เปนไรหรอกคับ
ที่จะบ่น จะด่า
เพราะบางทีผมก้อคิดเสมอๆว่า
การทำอะไรที่คนส่วนมาก
เค้าบอกว่าเปนเรื่องดี
แต่คนใกล้ตัวมองว่าไร้สาระขนาดใหน
ผมก้อเฉยๆ
ไม่เคยคิดอะไร
มีอะไรให้ทำก้อทำ
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมมีลูกพี่ลูกน้องที่พึ่งจบจากวิดวะ จุฬาฯปีนี้
ผมก้อเลยมักจะถูกเปรียบเทียบกะเค้าเสมอๆ
ผมเปนคนไม่ค่อยเถียงผู้ใหญ่นะคับ
เลยต้องมาบ่นว่าผมไม่เข้าใจ
ว่าทัมมัยต้องเอาผม
ไปเปรียบเทียบกะไอ้ลูกพี่ลูกน้องคนนั้น
คนที่ชีวิตมันทำอะไรไม่เป็น
อยากได้กางเกงยีน ต้องโทรบอกป้าของผม
เพื่อที่จะให้ป้าของผมใช้ผมไปซื้อให้มัน
ด้วยเหตุผลเหี้ยๆว่า
"เดินจตุจักรไม่เป็น"
ผมควรจะเปนคนที่ชีวิตนี้ทัมอะไรไม่เป็น
อย่างที่ลุงกะป้าคาดหวังงั้นหรอกหรือ??
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมไม่ใช่คนหนีปัญหา
ถึงบางทีผมจะแก้ปัญหาโดยวิธีการ
ที่ผิดมั่งถูกมั่ง
แต่ผมก้อค่อนข้างมั่นใจว่ามันจะไม่ไปทำให้เดือดร้อนเท่าไร
แต่ผมไม่เข้าใจว่า
การที่ผมอยู่ทำงานที่คณะ
แล้วกลับบ้านดึก
แล้วลุงของผมแก้ปัญหา
ด้วยการเปลี่ยนแม่กุญแจที่ประตูบ้าน
ให้ผมเข้าบ้านไม่ได้
เป็นวิธีที่ถูกแล้วหรือเปล่า??
ผมเป็นเด็กยุคใหม่ที่ไม่มีสัมมาคารวะรึป่าว
ผมก้อไม่รู้
แต่ผมก้อค่อนข้างมั่นใจว่า
นี่ไม่ใช่วิธีแก้ปัยหาที่ถูกแน่ๆ - -
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ผมก้อแค่อยากบ่น
เรื่องราวมึนๆของชีวิตของผมให้คนอื่นๆฟัง
รวมทั้งบางที
ผมคงถึงเวลาที่ต้องออกจาบ้านของลุงกะป้า
หาหออยู่แล้วล่ะมั้ง
คงจะมีความสุขมากก่านี้เยอะเลย
เฮ้อ
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ใครที่เผอิญเข้ามาอ่าน
ช่วยบอกหน่อยดิ
ว่าผมทำผิดจิงๆหรอ?
แล้วผมควรปรับปรุงตัวยังไง?
จนปัญญาจิงๆว่ะ
เหี้ยเอ้ย ชีวิตแม่มสัสดอกจิงๆ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< . 21 October . . ค ว า ม สำ คั ญ ข อ ง ใ บ ธ ง แ ล ะ เ ส า ธ ง . .เรื่องราวต่างๆในชีวิตของคนเรา
ผ่านมาผ่านไปเรื่อยไป
ความทรงจำดีดี มักจะอยู่คู่กับความสำเร็จเสมอๆ
แต่....
ความสำเร็จก้อต้องแลกมาด้วยหลายๆสิ่งเช่นกัน
ในวันที่ธงสักผืนนึงปลิวไสว
บ่งบอกถึงความสำเร็จ
มีใครสังเกตที่ธงมั้ย
ว่าลึกๆแล้ว
ธงที่ปลิวไสวอยู่นั้น
ยืนหยัดได้ด้วยเสาธง
และที่เสาดูเปนธงก้อเพราะมีใบธง
เปรียบกับการทำงานสักงานนึง
คนเบื่องหน้าที่เหมือนกับใบธง
ที่ดึงดูดให้คนอื่นๆมองมาที่ธงผินนั้น
กับคนเบื้องหลังที่เหมือนกันเสาธง
ที่พยุงให้ใบธงขึ้นไปปลิวดึงดูดสายตาได้
ไม่มีใครมองดูใบธงที่วางกองอยู่กับพื้น
เช่นเดียวกับเสาธงที่ปักอยู่โดยไม่มีใบธง
การทำงานก้อเช่นกัน
งานต้องอาศัยทุกๆคนช่วยกัน
ไม่ว่าจะคนเบื่องหน้าหรือคนเบื้องหลัง
ไม่ว่าจะใบธงหรือเสาธง
กับความสำเร็จของเซโรเจโกะ
ในค่ายลานเกียร์ครั้งนี้
ขอบคุณ
-พี่ๆปี3 สำหรับคำแนะนำและตักเตือนตลอดช่วงค่าย
และคำแนะนำในการประชุมรอบดึกทุกคืน
-พี่ๆปี2
พี่แชมป์ พี่ต่าย พี่พีช สำหรับการดูแล แนะนำ ตักเตือน
ที่ให้กับ พ่อบ้าน แม่บ้าน และพี่บ้านทุกคน
-ส่วนกลาง
ที่ไม่เคยเบื่อ ไม่ว่าจะโทรไปถามงานเดิมๆซ้ำกี่รอบก็ตาม
-สา เบิร์ดและตำหนักชัวร์ทุกคน ที่ช่วย+คุย+เล่น เวลาเบื่อและเครียด
-โอ๊ค แววและตำหนักตั๋วเฮียทุกคน ที่คอยประสานกันเรื่องอาบน้ำ รวมทั้งปัญหาอื่นๆตลอด
-คิด ว้าและตำหนักเซียงเพียวทุกคน ที่แบ่งห้องให้เซโรเจโกะนอน
และเป็นเพื่อนคุยหลายเวลา รวมทั้งงานอื่นๆมาตลอด
-หมี และตำหนักจีนตาเอี๊ยะทุกคน ที่ช่วยๆงานกันในค่าย
-ตำหนักครกแตก ที่ยอมย้ายไปบายศรีแยกที่ชั้น3
-รวมทั้งแม่เจ็ด และวูดูด้วย
-ชรบ.ที่มาช่วยงานกันเปนระยะ เตะบอล+ไปอาบน้ามด้วยกันทุกคืน
-เซโรเจโกะทุกคน
-แนน ที่ช่วยงานเราทุกสิ่งทุกอย่าง
-เอ็ม ที่ช่วยให้สันฯเราสำเร็จ
-ภาค ที่คอยให้คำปรึกษาเวลาที่เครียดทุกครั้ง
-หมูนี่ ที่ทำงานด้วยกันมาตลอด
-นบต.ที่ช่วยเหลือแนน รวมทั้งเปนที่รองรับการโดนแกล้งจากเพื่อนทุกคน ^^
-โอม สำหรับไอเดียเกี่ยวกับบายศรี และต้นเสียงเพลง
-วี หมู สำหรับกีต้า
-บูม สำหรับป้ายชื่อ และสคริปเทพ "นาฬิกาทราย" ของมิงกุจะจำได้ตลอดไป
-ติน กี้ โอ๋ ที่คอยถ่ายรูปและช่วยงานอื่นๆ
-เป้ง สำหรับธง และบานาน่าโทเท็ม
-นิก ที่ทำงานกระทงแต่เวลาว่างก้อไม่ลืมงานค่ายของพวก
-ปิง ตูน บิ๊ก เหว่ง ดี้ ส้มโอ เกียว ปาล์ม นุช ส้ม พลอย ต้น โต๊ะ ข้าวโอ๊ต ตั้น ปั๊ป ที่มาช่วยงานต่างๆในค่ายตลอด
-เอก ที่มาช่วยงานตลอด ยังไงก้อย้ายมาอยู่กรุ๊ปเจดีก่านะ ^^
-โอม ต๊อบ อาม วี ที่มาช่วยงานสวัสดิการเปนระยะ
-พี่บ้านทุกตำหนักทุกคน ที่ทำให้ให้ "เพลงกว่าจะรัก" ออกมาซึ้งจับใจ
-น้องๆค่ายทุกคน ที่ทำให้พวกพี่ๆหายเหนื่อย
รวมทั้งทุกคนที่ชื่อตกหล่นไป ขอบคุนจิงๆที่ช่วยกันจนค่ายนี้สำเร็จออกมาได้
สุดท้าย ขอโทดทุกคนจิงๆ ถ้ามีอะไรไม่พอใจ รวมทั้งที่ทำให้ทุกคนไม่สบายใจในคืนสุดท้าย
รักนะ รักทุกคนเลยว่ะ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l<.
ฮ่องเต้ตำหนักเซโรเจโกะ
และ 1 ในเสาธง
28 August . . เ รื่ อ ง สั้ น ๆ ข อ ง ก า ร เ ป ลี่ ย น แ ป ล ง . . สวัสดีวันเวลา +.+
ที่ผ่านมาผ่านไปเหมือนจะไม่นาน
แต่ถ้านับจากการอัพสเปซครั้งที่แล้ว
ไม่น่าเชื่อว่าผ่านไป 3 เดือนแล้ว
ตั้งแต่พึดพา 0.0
3เดือนมานี้ก้อมีอะไรเกิดขึ้นเยอะแยะเลย
ก่อนอื่นสำหรับคนไม่รู้
หลังจบจากสามเสนวิทยาลัย
ตอนนี้กุเรียนอยู่ วิดวะ จุฬาฯ
มันก้อดูเหมือนช้าไปที่จะบอกเนอะเรื่องนี้
มาลองคิดดูจิงๆ กว่าจะได้อัพสเปซว่าเอ็นติดแล้ว
กุก้อตกมีนไปแล้ว2ตัว +.+
สะเทือนใจจิงๆ
ตอนนี้ถ้าไม่นับเรื่องเรียน
ชีวิตก้อดูจะแฮปปี้ดี
ตื่นเช้าไปเรียน
แล้วก้อกลับบ้าน
เซอเวโรงอาหารคณะอื่นเปนระยะ
เยนวันพะหัดเรียนเสดกินสเต็กสามย่าน
เยนวันศุกกินข้าวอารี
วันเวียนตามตาราง
ตามวัน ตามเวลา เรื่อยไป
สอบไฟน่อลก้อใกล้เข้ามา
เวลาก้อค่อยๆเดินเข้าไปหา
มีโอกาสกลับไปโรงเรียนเรื่อยๆเปนระยะๆ
เริ่มค่อยๆเข้าใจ สิ่งที่รุ่นพี่เคยบอกเอาไว้
บ้านหลังเดิม ที่ไม่ใช่บ้านของเราอีกแล้ว
หลายๆสิ่งเปลี่ยนไป
ไม่ใช่แต่ในแง่ของความรู้สึก
แต่แม้แต่สิ่งที่มองเหนได้ปกติ ก้อดูจะเปลี่ยนไป
ไม่รู้ว่ากุคิดมากไปเองรึป่าว
แต่ดูเหมือนอะไรรอบๆตัวเราทุกวันนี้
ดูจะเปลี่ยนไปเร็วเหลือเกิน
หน้าต่างห้องนอนที่เคยมีไว้ดูพระอาทิตตกตอนเยน
ตอนนี้ก้อมีคอนโดสร้างขึ้นมาบังซะแล้ว
ชีวิตคนเราทุกๆนาทีดูจะต้องทำตัวให้มีจุดมุ่งหมายอยู่ตลอด
อยากได้วันเวลาที่เราไม่ต้องคิดถึงอะไรข้างหน้า
อยากได้เวลาที่เราจะสามารถฟุ้งซ่านเรื่อยเปื่อยได้ทั้งวัน
อยากได้เวลาอยุ่กะจินตนาการบ้าๆบอๆเหมือนวันก่อนๆ
อยากให้เวลาย้อนกลับไปอีกครั้ง
อยากกลับไปเปนเด็กตัวเล็กๆเหมือนเคย
อยากสนุกกะชีวิตในวันหนึ่งๆของทุกๆวัน
ตลอดไป......
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
24 May . . ผ่ า น พ บ แ ล้ ว ผู ก พั น . .ไม่ได้อัพสเปซนานแล้ว
ปกติเวลาช่วงใหนเดินทางบ่อยๆ
ได้นั่งคิดอะไรคนเดว กุก้อมักจะมีเรื่องมาอัพนะ
แต่ปิดเทอมนี้ไม่มีเลย
บล๊อกอันที่แล้วก้อยังอัพไม่เสด
แต่อยู่ๆวันนี้ก้อเกิดอยากอัพขึ้นมา
คือมานประมาณเปนอารมส่วนตัว
ตอนนี้ก้อใกล้จะเปนเด็กมหาลัยเตมตัว
เริ่มรู้สึกว่ายังไม่พร้อมเอาซะเลย
เมื่อเช้าเริ่มตัวเกบห้อง
หลังจากที่ไม่ได้เกบ+จัดของมาตลอด3ปี
ก้อไปเจอเสื้อนักเรียนที่เคยให้เพื่อนๆเซ็นให้
ตั้งแต่สมัยม.3 แขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้า
ทั้งที่เวลาก้อผ่านมาตั้งนานแล้ว
แต่เสื้อก้อยังคงดูใหม่อยู่
เหมือนพึ่งผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ไม่นาน
คงจะเหมือนกับความทรงจำของเรา
ที่เมื่อเรามองย้อนกลับไปในอดีต
ทุกสิ่งทุกอย่าง เหมือนมันพึ่งผ่านมาได้ไม่นาน
ทั้งๆที่หลายๆเรื่องผ่านมาหลายปีแล้ว
ก้ออย่างที่รู้กันว่าเวลาไม่เคยหยุดหมุน
ก้อเหมือนคนเราที่ต้องเติบโตขึ้นไปเรื่อยๆ
ผ่านวันเวลา ผ่านร้อนผ่านหนาว
ผ่านทุกสิ่งทุกอย่างที่โลกนี้มีให้เราเจอ
สิ่งต่างๆที่ผ่านเข้ามานั้น
ขึ้นอยู่กะมุมมองของแต่ละคน ว่าจะแยกสิ่งต่างๆยังไง
แต่ตามความคิดของกุ
ทุกสิ่งทุกอย่างไม่ว่าจะเหตุการณ์ สิ่งของ หรืออีกหลายๆอย่าง
ถ้าจะแบ่งจิงๆก้อคงมีค่ 2 ประเภท
ก้อคือ
สิ่งที่ ผ่านพบไม่ผูกพัน
กับสิ่งที่ ผ่านพบแล้วผูกพัน
จากชื่อของประเภทมันก้อแยกออกจากกันไม่ยากจิงมั้ย
แต่ไม่รู้สิ บางทีเมื่อเวลาผ่านไปนานๆ
บางครั้งสิ่งที่ผ่านพบไม่ผูกพัน
ที่เราเคยผ่านมันมาแบบไม่คิดอะไร
อยู่มาวันนึงเราก้อเกิดคิดถึงมันขึ้นมา
มันจะเรียกว่าความผูกพันกะสิ่งๆนั้นได้รึป่าว
เพราะอย่างงี้ กุก้อเลยเกิดคำถามขึ้นว่า
แล้วไอสิ่งที่เราผ่านพบแล้วไม่ผูกพัน มันมีจิงๆหรอวะ
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเคยผ่านมันมา
เหมือนกับว่ามันจะผูกพันกับเราเสมอมา
รอเวลาให้เรานึกคิดถึงมัน
เพราะงั้นบางทีจิงๆแล้ว
เราอาจจะต้องวกกลับมาแบ่งประเภทใหม่
โดยใช้ระดับความผูกพันว่ามากหรือน้อยแทน
คิดเหมือนกุรึป่าววะ??
หลังจากหยิบเกบเสื้อแขวนไว้เหมือนเดิม
กุก้อเลยหยิบเฟรนชิบมาอ่าน
บางคนกุก้ออ่านแล้วหลายรอบ
บางคนกุก้ออ่านเปนครั้งแรก
แปลกนะ แปลกที่เมื่อสัก2-3เดือนก่อน
ถ้ากุหยิบเฟรนชิพมาอ่าน
กุก้อคงร้องไห้เอาง่ายๆ
แต่วันนี้มันมีแต่รอยยิ้ม ของความทรงจำในวันเก่าๆ
ของอะไรก้อตามที่เราเคยผูกพัน
กับเพื่อนคนนึงเราอาจจะผูกพันกันด้วยเหตุการอย่างนึง
แต่กับเพื่อนอีกคนนึง
เราอาจจะผูกพันกันด้วยสิ่งของเพียงชิ้นเดียว
บางทีคงเปนเพราะ
เราผ่านช่วงเวลาแห่งความเศร้า
ของการจากลามาแล้ว
เหลือเพียงความทรงจำที่สร้างรอยยิ้มทุกครั้งที่คิดถึง
ไม่รู้ว่าเคยฟังเพลงๆนี้กันรึป่าว
"...แค่อยากจะกลับไปที่เดิมของเรา
เหมือนในวันวาน
ที่ที่เราอยู่ด้วยกัน สองคน เทอจำได้มั้ย
ก้ออยากจะกลับไปทบทวน ซะที
ถึงความในใจ เติมฝันวันเก่า
ให้เตมก่อน ค่อยก้าวเดิน...."
กุก้อไม่รู้เหมือนกันว่ากุเติมความฝัน
หรือที่ควรจะเรียกว่าความทรงจำดีๆ
ของชีวิตในช่วงมัธยม มาจนเต็มแล้วรึยัง
แต่ที่รู้ก้อคือ ตอนนี้เราไม่มีโอกาส
โอกาสที่จะกลับไปเพิ่มเติมอะไรอีกแล้ว
มีแค่โอกาสที่จะเติมสิ่งต่างๆต่อจากนี้ให้กับชีวิตของเรา
ได้แต่หวังเพียงว่า
ความทรงจำดีดีจะคงอยู่กะเราตลอดไป
เพราะทุกสิ่งที่เราได้พบเจอมีอยู่ประเภทเดียว
นั่นก้อคือ
" ผ่ า น พ บ แ ล้ ว ผู ก พั น "
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
แรงบันดาลใจจากหนังสือ "ผ่านพบไม่ผูกพัน"
11 March . . จ า ก ป ล า ท อ ง สู่ ต ร า ช้ า ง 3 . .เฮ้ออัพม่ายเสดซะที วัยรุ่น - - ให้ตายเหอะ
ชี้แจงกันหน่อยนึง
คือแบบสเปซเกี่ยวกับค่ายรับน้องครั้งนี้
มันยาวมาก จนไม่สามารถยัดลงใบบล๊อกอันเดียว หรือ 2 อันได้
กุเลยจำเปนต้องแยกเปน 3 บล๊อก
ก้อคือ
. . จ า ก ป ล า ท อ ง สู่ ต ร า ช้ า ง 1 . .=รายละเอียดค่าย
. . จ า ก ป ล า ท อ ง สู่ ต ร า ช้ า ง 2 . .=เปิดใจถึงเพื่อนๆ51
. . จ า ก ป ล า ท อ ง สู่ ต ร า ช้ า ง 3 . .=สั่งลาน้องๆ52
เวลาอ่านก้อให้อ่านเรียงจาก 1 2 3
แล้วก้อมาใส่คอมเม้นรวมกันที่อันที่ 3 นี้
ขอบคุนทุกๆคน - - (ขออภัยในความไม่สะดวก)
สั่งลาน้องๆตราช้าง52
ภูมิ ปธ.นร.52
: ก้อเท่าที่พี่ดูมาตลอด
พี่เชื่อว่าพี่คงไม่ต้องบอกภูมิว่าให้ขยันทำงาน
เพราะมันเปนสิ่งที่ภูมิมีอยุ่แล้ว
พี่อยากย้ำเรื่องการซื้อใจเพื่อนๆ
สำคัญนะ สำคัญมาก
มันคือสิ่งที่จะทำให้งานสำเร็จ
แล้วก้อ เรื่องเรียนอย่าทิ้ง
เพื่อนในห้องก้อต้องรักกันมากๆด้วย
และที่สำคัญอย่าทิ้งคณะอู่ทอง
ดูแลอูด้วย งานภูมิก้อเยอะ งานอูก้อเยอะ
อย่าทิ้งกัน ถึงจะเหนื่อยหน่อย
แต่เมื่อผ่านมันมาได้ เราจะยิ้มได้แน่นอน
นพ รองกิจกรรม
: นพ พี่คิดว่านพเปนคนที่มีความสามารถหลายๆอย่าง
แต่นพยังมีปัญหาเวลาต้องเจอกับความกดดัน
อย่างเวลาที่ถูกพวกพี่กดดัน
นพจะดูรนมาก แก้ตรงจุดนี้ให้ได้
เก่งอยู่แล้วต้องเชื่อมั่นในตัวเอง
แล้วอีกเรื่องก้อคือเรื่องมาสาย
วันที่รับน้อง นพมาสายมาก
กับพี่ๆกับเพื่อนๆตอนนี้มันอาจจะไม่ใช่เรื่องใหญ่
แต่บางทีกะอาจารย์เวลามีงานสำคัญ
เราไม่มีโอกาสแก้ตัวนะ
ลองคิดดู พี่เชื่อว่าเราทำได้
โจ้ รองวิชาการ+ประชาสัมพันธ์
: พี่รุจคงฝากฝังอะไรกะเมิงไว้หลายๆอย่าง
กุไม่ฝากอะไรมากละกัน
เท่าที่กุดู เมิงได้เปรียบคนอื่นที่บุคลิกของเมิง
ความนิ่งของเมิงทำให้คนอื่นเกรงใจ
รักษาเอาไว้ มันจะทำให้เมิงได้เปรียบ
แล้วก้อขอฝากสักเรื่องละกัน
พยายามทำให้อีพีกะปกติ เปนโรงเรียนเดียวกัน
เพราะทุกวันนี้ มันแบ่งแยกกันมากเหลื๊อเกิน
ลองดู ๆ โชคดี ว่างๆเด๋วแวะไปกินข้าวด้วย
กัน ปธ.เชียงแสน
: กัน เมิงเปนรุ่นน้องที่กุรู้จักมาก่อนคนอื่น
แล้วก้อเปนสภามาด้วย
เมิงคงเหนพี่ๆเค้าทำงานมากมากแล้ว
แล้วที่สำคัญ เมิงมีรุ่นพี่ปธ.สีที่ดี
กุไม่รู้จะฝากอะไร
เอาเปนว่า เมิงก้อลองคิดดูเอาละกัน
ว่าอะไรที่พวกพี่ๆเค้ายังทำได้ไม่ดี
ก้อต้องเปนหน้าที่ของเมิงแล้วล่ะ
ออ ช่วงกีฬาสี มาช่วยงานกน.มั่ง
ถึงโดยมารยาทแล้ว
ช่วงกีฬาสีปธ.สีจะไม่ต้องมาส่วนกลาง
แต่ก้อลองๆช่วยๆกันหน่อย
เมิงทำได้อยู่แล้วล่ะ
เอี่ยม ปธ.สุโขทัย
: ตอนคืนที่บายศรี
พี่แอบเหนแล้วว่า
พี่มายเค้าพูด+ฝากฝังอะไรกะเอี่ยมไว้เยอะ
ตัวพี่เองก้อมะช่ายปธ.สีด้วย
คงบอกอะไรได้ไม่ดีเท่าที่มายพูดไปแล้ว
แต่พี่อยากฝากเหมือนกะที่ฝากปธ.สีทุกคน
ว่าอย่าลืมงานกน.
แค่นี้ละกันนะ ^^
อู ปธ.อู่ทอง
: ก้ออูเปนปธ.สีที่อยู่ห้องเดียวกะภูมิ
เพราะฉานั้นอูจะเปนปธ.สีที่งานหนักสุด
เพราะจะต้องช่วยงานภูมิแทบทุกอย่าง
อย่ามองว่าเราเสียเปรียบสีอื่น
แต่ให้มองว่า เราได้เปรียบ
ได้เปรียบที่ได้มีโอกาสเจอกะงาน
ที่หลากหลายก่า สู้นะอู
แล้วก้อฝากคณะอู่ทองด้วย
ปีหน้าสีเรามีม.6จะมีน้อยที่สุด
เราต้องซื้อใจเพื่อนให้ได้
ตอนนี้อูจะยังไม่เหนหรอก
แต่พอเทอม2 เวลาที่ทุกคนจะต้องเอ็นฯ
เพื่อนแท้พิสูจน์กันตอนนั้นจิงๆ
สุดท้าย
ดูแลพ่อสีเราด้วย
ไปช่วยงานเค้าบ่อยๆ
เจออาจารก้อลองถามว่ามีอะไรให้ช่วยรึป่าว
สนิทกะอาจารให้มากๆ
พี่เชื่อนะ ว่าอูทำได้ ^^
กัน ปธ.อยุธยา
: สำหรับกัน พี่ก้อคิดว่า
พี่กาดคงบอกทุกๆอย่างไว้หมดแล้ว
พี่ก้อคงได้แค่ฝากเหมือนที่ฝากปธ.สีคนอื่นๆ
ก้อคือเรื่องงานกน. เต็มที่นะ
สู้ๆ ^^
แนน ปธ.รัตนโกสินทร์
: ก้อเหมือนกะคนอื่นๆ
พี่คงไม่ต้องบอกไรมาก
แนนมีรุ่นพี่ที่ดีอย่างพี่ท๊อป พี่เอ็ก
ก้อนั่นล่ะ มีไรก้อถามๆพี่เค้า
ก้อเหมือนเดิม
ช่วยงานส่วนกลางด้วยนะ
อย่าทิ้งกน.ไปดูแต่สีล่ะ
ปธ.สีทุกคน
: ก้อรวมๆสักนิดละกัน
พี่คิดว่าเราทั้ง 5 คน
มีโอกาสมากก่าคนอื่นๆแล้วสำหรับงานตรงนี้
ถ้าเปนไปได้พี่อยากให้ทุกคน
ลองเข้าไปสัมผัสงานทุกจุดในสี
เพราะหลายๆงานไม่ว่าจะงานเล็กงานใหญ่
พี่บอกได้เลยว่า ใครไม่เคยทำไม่รู้หรอก
อยากล้างหมวก ตอกตะปู ที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไร
แต่ถ้าเราได้ทำแล้ว มันให้อะไรเรามากมายเลยล่ะ
ลองดูๆ เตมที่นะ
ตอนนี้ไปจนถึงก่อนกีฬาสี
เราอาจจะยังรู้สึกว่าเราทั้ง5คนต้องแข่งขัน
แต่พอถึงวันนั้นจิงๆ น้องๆจะรู้ว่า
มันไม่ใช่ชัยชนะของสีใดสีหนึ่งหรอก
แต่มันคือชัยชนะของน้องทุกๆคน
ของน้องๆรุ่น 52 ทุกคน
ไว้ปีหน้าพี่จะกลับมาดู
สุ้ๆ น้องทำได้อยู่แล้ว
โอ๊ค เลขาฯ
: ก้อพี่ก้อได้คุยกะโอ๊คหลายครั้งแล้ว
อย่างที่พี่บอกไว้ว่า
เลขาคือการเข้ามาเปนเมียปธ.
ไม่ว่ายังไงก้อตาม
งานทุกอย่างที่ภูมิทำเราต้องช่วย
ตัวพี่เองก้ออาจจะยังทำงานไม่สมบูรเต็มร้อย
ฝากไว้ที่น้องๆละกัน
คูณ เลขาฯ
: จิงๆพี่เขียนว่า เหมือนโอ๊ค
ก้อน่าจะง่ายดีนะ 5 5 +
ก้อคยกะโอ๊คดีดี แบ่งงานกัน
บางทีเราไม่จำเปนต้องทำอะไรซ้ำๆกัน
ระหว่างที่คนนึงทำอย่างนึง
อีกคนนึงจะได้ไปทำอย่างอื่นที่มีประโยชน์ได้
ออ แล้วก้อ
ตำแหน่งเลขาฯนี้ งานตามหน้าที่ของเรา
มันจบลงแค่ในห้องประชุม
หลังจากนั้นเราจะเปนตัวฟรี
คุณค่าการเปนกน.จะวัดที่
เรารู้จักช่วยงานเพื่อน แล้วเราจะมีโอกาสเรียนรู้งาน
บางทีอาจจะมากก่าคนอื่นๆด้วย
เลขาฯ ทำอะไรได้มากก่าที่คิด
เตมที่นะ อย่าให้เสียชื่อ ^^
. . จ า ก ป ล า ท อ ง สู่ ต ร า ช้ า ง 2 . .ฝากถึงพี่ๆกลียุค50
จบแล้วนะคับ ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ผมเคยสัญญาไว้กะพี่ๆ พวกผมส่งมันต่อให้รุ่นน้องได้อย่าสมบูรณ์แล้ว ขอบคุนพี่ๆทุกคนนะคับ เปิดใจถึงปลาทอง51 มู๋ ปธ.นร.ของพวกเรา : สัสมู๋เมิงเปนเพื่อนที่กุสนิทที่สุดตลอดมา จำได้มั้ย ว่ากุเปนคนเดียวในห้องที่คัดค้าน ตอนที่เมิงจะลงประธานนักเรียน กุช่วยเมิงหาเสียง แต่กุก้อไม่ได้เลือกเมิง เพราะกุรู้นะว่าเมิงเปนคนจิงจังกับงาน เมิงทำทุกอย่างออกมาได้ดีตลอด กุรู้ว่างานนี้มันหนัก กุไม่อยากให้เพื่อนองกุผิดหวัง แต่ถึงวันนี้ กุบอกได้เลยว่ะ ว่ากุมีเพื่อนเปนปธนร.นักเรียนที่ดีที่สุดที่กุรู้จัก ถึงเมิงกะกูจะมีปัญหากันอยู่ช่วงนึง แต่มันก้อผ่านไปแล้วนะเว้ย กุไม่รู้ว่าเมิงจะจำได้มั้ย วันที่นับคะแนนเลือกตั้งเสด ทุกคนเข้ามาดีใจกับเมิง ตอนนั้นก่อนที่กุจะนำบูมให้กับเมิง กุเดินไปบอกเมิงว่า "เฮ้ยกุดีใจด้วยนะ กุจะแบกเมิงให้จบปีแน่นอน" กุยึดถือประโยคนี้เปนคำมั่นสัญญากะตัวเองตลอดมา บางครั้งๆมีงานมีการบ้าน กุนั่งทำให้เมิง โดยที่เมิงเองก้อไม่รู้ กุก้อไม่ได้ซีเรียสอะไรหรอกนะ แต่กุ กุก้อเปนคนทำมะดาคนนึงว่ะ กุอยากให้เมิงแคร์กุบ้าง กุเหนื่อยนะ แต่ก้อรู้ว่าคงเหนื่อยไม่เท่าเมิง กุไม่กล้าพูดกะเมิง เพราะกุกลัวจะเพิ่มภาระให้เมิง วันนี้บนรถ พอกุเขียนทุกอย่างบอกเมิงจนหมด กุรู้สึกบอกไม่ถูกจิงๆว่ะ กุขอบคุนที่เมิงเปนเพื่อนกุตลอดมา กุขอโทดที่เคยทำให้เมิงไม่สบายใจ กุขอโทดที่บางครั้งไม่ได้ช่วยงานเมิงเต็มที่ แต่ไม่ว่ายังไง รักเมิงชิบหายสัสมู๋เพื่อนนรัก ก่อง รองกิจกรรม : เมิงเปนหินอ่อนกะกู เมิงเเปนเพื่อนที่กุรู้จักมานานแล้ว จำได้มั้ยช่วงต้นปี ที่เมิงมีปัญหากะพวกเรา แต่จากวันนั้นถึงวันนี้ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว เราได้ทำงานด้วยกันมาอยากดีที่สุดแล้ว กุขอโทดที่กุเคยด่าเมิงตอนนั้น กุขอบคุนที่เมิงไม่เคยโกดกุ รักเมิงนะ รุจ รองวิชาการ+ประชาสัมพันธ์ : รุจเปนคนที่เราไม่ชอบเลยก่อนจะมาเปนกน. แต่ตลอดเวลา1ปีทำให้เราได้รู้จักคนที่ทุ่มเททำงาน คนที่มีความคิดเปนผู้ใหญ่เสมอในสายตาเรา และที่สำคัญ ธรรมะสวัสดี ของรุจ เสียงของรุจที่พูดทุกๆเช้า เปนเสียงที่อบอุ่นมากมาย ^^ เป็ด รองปธ. : เราเคยคิดว่าหมิวเปนเดกเรียบร้อย จนเข้ามาเปนกน.ด้วยกันถึงรู้ว่าไม่ใช่ - - หมิวชอบบอกว่าเราหัวหยิก ย้ำเสมอให้เราไป รีบอนนิ่ง แต่เราจ้องขอโทดจิงๆที่ไม่ทำตามคำขอ จิงๆน่าจะรู้จักกันนานก่านี้นะ แต่ยังไงก้อตาม ขอบคุนมากนะ แก้ว ปธ.เชียงแสน : แก้วก้อเหมือนหมิว เพราะเราก้อเคยคิดว่าแก้วค่อนข้างจะเรียบร้อย เราพึ่งมารู้จักแก้วตอนเปนกน. แต่เราก้อรู้สึกว่าสนิทกะแก้วมากมาย แก้วเปนคนให้ความสัมพันกับมิตรภาพของเพื่อนๆมาก แก้วเปน 1 ในแก๊งตอแหล ^^ แก้วเปนเพื่อนที่น่ารักเสมอสำหรับเรา แก้วพูดอยู่เสมอว่าไม่อยากให้ถึงวันนี้ เราบอกแก้วเสมอว่า สักวันวันนี้ต้องมาถึงแล้วเราต้องยอมรับมัน แต่พอมันมาถึงจิงๆ เราก้อร้องไห้ด้วยกัน จิงๆเราน่าจะรู้จักกันนานเร็วก่านี้เนอะ ^^ รักแก้วนะ ตอแหลเบอ 4 มาย ปธ.สุโขทัย : มายเมิงเปนหัวหน้าแก๊งตอแหลของกุ กุรู้จักเมิงมานานแล้ว แต่มาได้คุยกันจิงๆตอนไปเที่ยวพัทยา แล้วก้อมาสนิทกันจิงๆตอนเปนกน. เมิงเปนเพื่อนที่ซกมกที่สุดสำหรับกุ เมิงชอบด่ากุ กุก้อชอบด่าเมิง 5 5 + เพราะฉะนั้น กุรักเมิง เมิงก้อต้องรักกุด้วย เข้าใจมั้ยอีตัวมาร อีตอแหล แล้วก้อ เมิงกะกุเราต้องเอ็นติดแน่นอน ^^ จี ปธ.อู่ทอง : จีเมิงดูเหมือนจะเปนพี่สาวที่ดูแลเราเสมอมา เปนปธ.คณะที่ดีที่สุดสำหรับกุ แต่เมิงจะเปนคนดีมากเลยรู้ปะ เมิงไม่คอยปิดกั้นจินตนาการของกุ แต่เอาเห๊อะ กุรักเมิง ดีใจที่ได้มาทำงานกะเมิง ได้เหนื่อยกะเมิง วันกีฬาสีไม่มีเมิง กรีฑาคณะเราคงล่มไปแล้ว รักเมิง เมิงติดติดแพทแน่นอน กาด ปธ.อยุธยา : กาดเมิงเปนเพื่อนกะกุมานานแล้ว เราเปนหินอ่อนด้วยกัน การได้มาเปนกน.ด้วยกัน ก้อยิ่งทำให้กุสนิทกะเมิง มากก่าเดิมอีกมากเลยว่ะ เมิงเปนเพื่อนที่ดีต่อกุมาตลอด วันนั้นที่เล่นวินนิ่งที่บ้านอ้วน กุด่าเมิง หวังว่าเมิงจะไม่โกดกุ ที่เมิงเขียนเสื้อให้กุ กุสัญญา ว่ากุจะเปนตัวกุแบบนี้ตลอดไป รักเมิงไอสัส ท๊อป ปธ.รัตนโกสินทร์ : ท๊อปจำได้มั้ย ตอนม.2 เมิงเปนหัวหน้าห้องกุ ตอนนั้นกุเรียกเมิงว่าหัวหน้าๆมาตลอด แต่กุก้อไม่ค่อยได้เจอกะเมิงเท่าไร จนมาเปนกน.ด้วยกัน เมิงเปนคนที่ดูเหมือนไร้สาระ สำหรับกุเมิงเปนคนไร้สาระที่แอบมีสาระอยู่เสมอ วันปิดค่ายที่เมิงเดินมาบอกกุ ว่าขอบคุนสำหรับเมสเซสแฮปปี้เบิดเด กุดีใจมากเลยนะที่มีคนให้ความสำคัญกะเมสเซสสั้นๆของกุ กุสัญญาว่าวันเกิดเมิงทุกปี จะต้องมีเมสเซสจากกุแน่นอน เน เลขาฯ : เราก้อรู้จักเนก่อนหน้าจะมาเปนกน. แต่เราก้อไม่ค่อยสนิทกะแน ตอนแรกเราก้อกลัวนะ ที่ต้องมาเปนเลขากะเน เรากลัวจะทำให้เนผิดหวัง ตลอดปีที่ผ่านมา เนทำหน้าที่เลขาแทนเรามาตลอด เราขอโทดที่ไม่เคยทำอะไรช่วยเนเลย ขอบคุนมากนะเน จิงๆเนน่าจะได้มาค่ายกะพวกเรา เพราะเราคิดว่าเน คงจะสอนน้องๆเรื่องเลขาได้ดีก่าเราแน่นอน ^^ นุ่น เหฯกน. : นุ่นเปนเหมือนพี่สาวของเรา นุ่นเปนเพื่อนสนิทของเรามาหลายปี เราจะคอยเปนห่วงเราสมอๆ นุ่นเปนคนที่เราสมารถคุยได้ทุกเรื่อง เราดีใจนะที่ได้เปนเพื่อนสนิทคนนึงของนุ่น แล้วก้ออยากบอกนุ่นว่า มีอะไรไม่สบายใจก้อพูดกะเราได้ตลอด เรายินดีรับฟัง เหมือนกะคืนวันแรกของค่ายอะล่ะ รักนุ่นนะ ^^ จ๊อย ทะเบียน : เรารู้จักกะข๊ยตั้งแต่ม.2 จ๊อยยังเปนเพื่อนตัวใหญ่เสมอ ^^ ตอนกีฬาสีม.5ถ้าไม่ได้จ๊อยมาช่วย การแสดงสีเราคงล่มแน่ๆ ขอบคุนมากนะจ๊อย แล้วก้อขอบคุนปีสุดท้าย ที่ทำให้เราได้มาเปนกน.ด้วยกัน เหนื่อยด้วยกันมาก้อมาก เทอม2เราต้องคอยไปให้คะแนนเข้าแถวตอนเช้าด้วยกัน ^^ ดีใจนะที่ได้เปนเพื่อนกัน น่าเสียดายที่เราไม่ได้ไปค่ายด้วยกัน แต่ยังไงก้อรักนะ ^^ ปิ๊ก โครงการ : กุรู้จักกะเมิงมาตั้งแต่ม.2 เมิงเปนกน.ที่บ้านใกล้กุที่สุด เมิงเปนคนที่ทำงานหนักตลอดมา เมิงเปนคนที่เวลากุเหนเมิงเหนื่อย แล้วกุรู้สึกอึดอัดที่สุด เพราะงานที่เมิงทำ เปนงานที่กุไม่สามารถเข้าไปช่วยได้ กุขอโทดนะเว้ย ที่ได้แต่นั่งดู ออ กุขอบคุนย้อนหลัง ที่เมิงเคยทำแบบเสื้อหินอ่อนให้กุ ใจมากเว้ย กอล์ฟ โครงการ : กอล์ฟถ้ากอล์ฟถามอ้วน กอล์ฟจะรู้ว่ากอล์ฟเปน 1 ในหน้าหน้าตาที่เราไม่ชอบ แต่ตลอดช่วงเวลาที่เราได้เข้ามาทำงาน มาเหนื่อยด้วยกัน ความรู้สึกนั้นหายไป จกาที่เรามีหน้าตา 5 แบบที่เราไม่ชอบ ตอนนี้เหลือแค่ 4 แล้ว กอล์ฟก้อเหมือนกะปิ๊ก เราต้องขอโทดจิงๆ ที่เราไม่สามารถช่วยงานกอล์ฟได้ แต่เราจะไม่ลืมเลยนะว่า เราเคยมีเพื่อนชอบหมุน ที่น่ารักและขยันที่สุด ^^ เอ็กซ์ สวัสดิการ : เอ็กเมิงจะรู้ป่าววะ ว่าสำหรับกุเมิงเปนเพื่อนที่กุรักที่สุดคนนึง ถึงเมิงจะชอบกล้งกุ บางทีกุก้องอล แต่กุก้อรักเมิงนะ ถ้าไม่มีเมิงชีวิตกุคงอับเฉาน่าดู กุยังจำได้นะ ว่ากุเคยสอนเมิงเล่นวินนิ่ง แมตแรก มาดริดเจอซาอุ ตอนนั้นซาอุกุยังชนะเมิง แต่จนวันนี้ กุเล่นวินนิ่งสู้เมิงไม่ได้แล้วว่ะ 5 5 + เติ้ล สวัสดิการ : เมิงเคยเปนคนที่กุไม่ชอบเอามากๆ แต่หลังจากที่ได้มาทำงาน มาเหนื่อยด้วยกันตลอดปี เมิงเปนเพื่อนที่ดีต่อกุมาตลอด กุขอบคุนมากนะเว้ย รองประธานสหพันกรรมการ รักเมิง สัสแว่น เบิร์ด ปสง.ภายนอก : เมิงเปนเพื่อนที่กุรู้จักมาตั้งแต่ม.2 ตอนม.1กุก้อเหนเมิงบ่อยๆ เมิงจะขึ้นรถเมล์ฝั่งตรงข้ามกลับบ้าน ส่วนกุนั่งรอรถเมลือยู่อีกฝั่ง ^^ เมิงชอบเข้ามาถามกุอยู่ตลอด ว่ามีงานให้ช่วยรึป่าว กุก้อมักจะบอกว่าไม่มี ไม่รู้กุคิดไอเองรึป่าว ว่าเมิงคงจะคิดว่ากุรำคาญเมิง แต่กุบอกตรงๆกุไมได้รำคาญเมิงนะ เพียงแต่เมิงชอบเข้ามาถามเวลาที่ไม่มีอะไรให้ช่วยจิงๆอะ 5 5 + รักเมิงนะ ขอบคุนสำหรับทุกสิ่งนะเว้ย กิ๊ฟ ปสง.ภายนอก : กิฟีเปนเพื่อนกะเรามาตั้งแต่ม.1 ถึงตลอดหลายปีมานี้เราจะไม่ค่อยได้คุยกัน แต่เราก้อได้กลับมาเปนกน.ด้วยกัน แต่ถึงปีสุดท้ายเราจะไม่ได้กลับมาสนิทกันเหมือนเดิม แต่เราก้อดีใจนะที่ได้รู้จักกะกิ๊ฟ เพื่อนลิ้นแหลมของเรา ^^ จัง ปสง.ภายใน : มั่มมะชอบทำหน้ากลมตลอดเวลา เปนสมาชิกแก๊งตอแหลที่ตอแหลน้อยที่สุด ชอบทำหน้าหนอน - - แต่เปนคนที่ขัยนทำงานที่สุด มั่มมะแทบจะไม่เคยขาดประชุมเลย รู้มั้ยเวลาที่เราไม่ได้ไปประชุมแต่ละครั้ง เราจะถึงถึงแกตลอดเลยว่ะ ไม่รู้ทัมมัย 5 5 + ขอบคุนที่ดูแลลูกชายมาตลอดปีนะ จิงๆเราน่าจะรู้จักแกตั้งนานแล้วว่ะ เสียดายจัง แต่ยังไงก้อตาม เรารักแกนะจัง มั่มมะของเรา ^^ เก่ง บันเทิง : เก่งเว้ย กุอยากรู้จักกะเมิง 3 ปี ไม่ใช่รู้จักกะเมิงปีเดียวแบบนี้ เมิงเปนเพือนที่ดีตลอดมา เปนปะป๊าของกุด้วย เหนื่อยกะเมิง ทำงานกะเมิงมาก้อยอะ กุดีใจนะเว้ยที่ได้เปนเพื่อนกะเมิง ขอบคุนที่เปนห่วงกุเรื่องสอบ รักเมิงว่ะ ปะป๊า บุ๊ค บันเทิง : บุ๊ค เปนคนที่ฮาสมกะอยู่ฝ่ายบันเทิงจิงๆ น่าเสียดายที่เรายังไม่ค่อยสนิทกะบุ๊คเท่าไร น่าเสียดายที่บุ๊คไม่ได้ไปค่ายด้วยกัน ไม่งั้นเราคงได้ดูละครที่แกกะเอ็กช่วยกันคิดมุข ส่งท้ายชิวิตกน.แน่เลยว่ะ 555+ มิ้ม ปฏิคม : เราพึ่งรู้จักมิ้มปีนี้เหมือนกัน ยังไมค่อยสนิทกะมิ้มเท่าไร ก้อหมดปีวะแล้ว ดีใจนะที่ได้มารู้จักกัน ถึงจะเปนช่วงเวลาสั้นๆก้อเหอะ ^^ กุ๊กไก่ กีฬา : กุ๊กไก่เปนเพื่อนที่น่ารักที่สุดเลย ^^ สมกะเปนนางเอกของแก๊งตอแหล เราพึ่งมารู้จักแล้วก้อคุยกะกุ๊กจิงๆก้อปีนี้ กุ๊กชอบชมเรา เราแอบเขิลนะ - - เราอ่านที่กุ๊กเขียนให้เราในเสื้อแล้วล่ะ เราก้อรู้สึกเหมือนกะกุ๊กนะ รู้สึกว่าเราน่าจะรู้จัก น่าจะได้คุยกันเร็วก่านี้ รักกุ๊กนะ ^^ ณรรฐ กีฬา : เมิงเปนเพื่อนที่ชื่อเล่นเขียนยากสุด กุรู้จักเมิงมานานแล้วล่ะ ถึงจะไม่เคยคุยกันเท่าไร กุเคยไม่ชอบเมิงนะ ไม่รุ้ทัมมัยว่ะ แต่จนม.5กีฬาสี กุเหนเมิงทุ่มเทกะงานแล้ว กุรู้สึกผิดที่มองเมิงไม่ดีมาตลอด เมิงเปนคนที่สังเกตแล้วก้อใส่ใจเพื่อนๆเสมอ คืนวันที่สองของค่ายที่เมิงบอกว่าเมิงดีใจ ที่เพื่อนๆยอมรับเมิง กุบอกเลยว่า ไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก เราอยุ่กันมาขนาดนี้แล้วนะเว้ย เมิงเปนกน.เต็มตัว เราเปนเพื่อนกันเตมตัว กุรักเมิงนะเว้ย เดียร์ กีฬา : กุเคยเตะบอลกะเมิงบ่อยๆ ปีสุดท้ายก้อได้มาเปนกน.ด้วยกัน เมิงชอบพูดว่า กุรู้สึกผิดว่ะ นึกทีไรกุยิ้มทุกที อีกอย่าง เวลากุเหนเมิงหลบแดดทีไร กุจะแอบยิ้มตลอดเลยว่ะ ^^ เมิงเปนคนที่หลบแดดได้เสมอต้นเสมอปลายจิงๆว่ะ 5 5 5 + แช่ม ชุมนุม : เมิงเปนคนที่ถูกกุตั้งชื่อเล่นให้ใหม่ เมิงกะกุเรียนเสรีด้วยกันมาหลายปี อยู่กลุ่มเดียวกันก้อหลายที แต่ก้อพึ่งมารู้จักันตอนเปนกน. เมิงเปนเพื่อนที่รู้จักในกน. ที่สนิทที่สุดของกุเลยนะเว้ย กุรักเมิงนะสาส ตลอดเวลาที่เราเหนื่อยมาด้วยกัน กุอาจเคยทำให้เมิงไม่พอใจหบายที กุขอโทดนะเว้ยแช่ม รักเมิงนะสาส ว่าน ชุมนุม : เรารู้จักกะว่านตอนมาเปนกน. เพราะเราไปช่วยงานชุมนุมตอนเปิดเทอม ว่านเปนคนขยันทำงานตลอดมา แต่ก่อนเราก้อเรียกว่านกะจ๊อยถูกนะ แต่จนเพื่นอๆเริ่มเรียกผิดนี่ล่ะ เราเลยเรียกผิดตามเลย 5 5 5 + ไม่โกดนะ ขอบคุนนะที่ช่วยเรามาตลอด แล้สก้อขอบคุนที่ว่านไม่เคยโกดเราเลย เวลาเราแก้ลงว่านเล่นๆ แล้วก้อขอโทดนะ ถ้าบางทีอาจจะเล่นแรงไป ^^ กิ๊ฟ ศิลป์ : กิ๊ฟเปนคนที่เก่งมากเลย เราอยากทำอะไรศิลป์ๆเก่งแบบกิ๊ฟมั่งจังเลย เหนกิ๊ฟทำบอร์ดแต่ละทีแล้วเราอึ้งเลยอะ ถึงเราจะไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร แต่ก้อดีใจนะ ที่ได้มารู้จักแล้วก้อช่วยกันทำงาน ตลอด1ปีสุดท้าย หมิว ประชาสัมพันธ์ : หมิวเรารู้จักกะแกมาตั้งแต่ม.1 ตอนม.1แกชอบแกล้งเรา ตลอดหลายปีเรามะค่อยได้คุยกะแกเท่าไร จนมาเปนกน.ที่เรากลับมาคุยกัน มาทำงาน มาเล่นด้วยกันอีกครั้ง แต่เราไม่คเยคิดเลยว่ะ ว่าสุดท้ายมันจะออกมาเปนแบบนี้ เราไม่รู้ว่าแกโกดพวกเราเรื่องอะไรนะเว้ย แต่เราขอโทดแทนทุกคนเลยนะ ไม่รู้ว่าแกจะได้มาอ่านรึป่าว แต่ถ้าได้อ่าน ก้อเลิกงอนได้แล้ว รักแกนะ (แกจะเชื่อไม่เชื่อก้อตามใจ) ดิว ประธานสภาฯ
: ก้อเรารู้จักดิวมาหลายปีแล้ว
ยอมรับเลยว่าตอนแรกๆ
รู้สึกว่าการทำงานร่วมกันของกน.กะสภา
ดูจะอึดอัดๆยังไม่รู้
แต่ระยะเวลา1ปีที่ผ่านมา
พวกผมผ่านอะไรมาด้วยกันมากมาย
ทำให้ความอึดอัดมันหายไป
^^รักดิวนะ ขอบคุนที่ดีกะเรามาตลอด
อาม รองประธานสภาฯ
: อามเมิงเปน1ในเพื่อนที่กุรักที่สุด
กุสนิทกะเมิงเพราะกลับบ้านด้วยกันบ่อย
กุรู้สึกว่าหลายๆครั้งที่กุดูเหมือนจะเอาเปรียบเมิง
เมิงก้อไม่เคยถือสากุ
เมิงเปนเพื่อนที่ดีกะกุมาตลอด
หลายครั้งที่กุอาจทำให้เมิงไม่พอใจ
แต่เมิงก้อไม่เคยพูดออกมา
กุขอโทดนะ
แล้วก้อขอบคุนที่เมิงเปนเพื่อนที่ดีมาตลอด
รักเมิงว่ะ เชดม่อน
ธิติ ประเมินผลสภาฯ
: ธิติชีวิตกุคงเงียบเหงา
อาจจะเรียกได้ว่าขาดสีสันเลยอะ
ถ้าไม่มีเทมิงอยุ่ห้องเดียวกับกุ
กุดีใจที่ได้สนิทกะเมิง ถึงพวกเมิงจะชอบแกล้งกุ
กุอาจจะงอลบ้าง แต่กุไม่เคยโกดเมิงนะ
สอบหลายครั้งที่เราพึ่งพากัน
สอนใหญ่กุพึ่งเมิงมากก่า
ขอบคุนจิงๆนะเว้ย
ชีวิตกุหลังจากนี้
คงหาเพื่อนอย่างเมิงไม่ได้อีกแล้วว่ะ
เพื่อนที่สามารถทำได้ทุกอย่าง
ทั้งๆที่สูงแค่ 151.5 แค่นั้นเอง
รักเมิงนะไอเตี้ย^^
ก้อง กุจำตำแหน่งเมิงไม่ได้ว่ะ
: เมิงอยู่ห้องเดียวกะกุตอนม.2
เพราะเมิงถูกเรียกว่าพี่เครียด
กุเลยกลายเปนเพื่อนพี่เครียด
เมิงเปน1ในคนที่ชอบแกล้งกุ
5 5 5 + แต่กุไม่โกดหลอกนะ
น่าเสียดายที่ม.ปลายไม่ได้อยู่ห้องเดียวกะเมิง
แต่ยังไงก้อตาม กุดีใจนะเว้ยที่ได้เปนเพื่อนกะเมิง
กุคงไม่ต้องลาเมิง
เพราะเราคงได้เจอกันในมหาลัย
หวังว่านะ รักเมิงสัสเหลี่ยม
ปรี กุจำตำแหน่งเมิงไม่ได้เหมือนกัน
: ปรีกุรู้จักเมิงตั้งแต่ม.2
แต่หลายๆปีมานี้กุก้อไม่ค่อยสนิทกะเมิงเท่าไร
แต่พอม.6 ถึงค่อยได้มาร่วมงานกัน
กุไม่เคยนึกมาก่อนว่าเมิงจะเปนคนที่
ทำอะไรฮาฮาได้เรื่อยๆ
ยิ่งเวลาอยูกันครบแก๊ง4ช่าสภาของเมิง
พวกเมิงทำให้กุยิ้มตลอด
รักพวกเมิงจิงๆ
ดุ๋ย เลขาสภาฯ
: ดุ๋ยเมิงเหมือนกุหลายๆอย่าง
เหมือนตรงตำแหน่งเราคล้ายๆกัน
เหมือนตรงเมิงกะกุไม่ค่อยได้ทำงานเลขาเหมือนกัน
แต่ก่อนนี้กุแทบไม่ค่อยได้คุยกะเมิงเลย
พึ่งจะได้มายกันช่วงหลัง
ที่เมิงโดนกุกะไอจุลลากมาเล่นลินเนจ
กุก้อคงไม่ต้องลาเมิง
เพราะเมิงกะกุคงได้อัพเลเวลด้วยกันอีกนาน
แค่อยากบอก รักเมิง DuioDanze
พี่เบนซ์ จำตำแหน่งไม่ได้อะ - -
: พี่เบนซ์เปนหมียักที่น่ารักสำหรับเพื่อนๆทุกคน
พี่เบนซ์เปนคนที่ดูเปนผู้ใหญ่มาก
ยิ่งเวลาที่อยู่กะรุจ เราจะแอบมองด้วยความเคารพตลอดมา
น่าเสียดายที่เรายังไม่ค่อยสนิทกันเท่าไร
แต่เราก้อดีใจนะที่ได้ทำงานหลายๆอย่าง
กะพี่เบนซ์ตลอด1ปีที่ผ่านมา
^^
ปลาทองทุกตัว ตำแหน่งเพื่อนตาย : ขอบคุนทุกคนที่เข้ามาทำงานด้วยกัน ขอบคุนทุกคนที่ได้เข้ามาเหนื่อยด้วยกัน ขอบคุนที่เข้ามาฝ่าฟันอุปสรรคด้วยกัน ขอบคุนที่เข้ามาทำอะไรๆตอบแทนโรงเรียนด้วยกัน ขอบคุนความรู้สึกดีดีที่มีให้กัน กุไม่เคยคิดว่าคำว่ากน.จะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ พวกเมิงจะรู้มั้ย ว่ากุรักพวกเมิงขนาดใหน รักพวกเมิงมากนะสาสสสสสส TT - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
ป ล า ท อ ง เ ล ข า ก น . 5 1 10 March . . จ า ก ป ล า ท อ ง สู่ ต ร า ช้ า ง 1 . .สวัสดีมายสเปซ สวัสดีทุกๆคน
ดูจากชื่อบล๊อกรอบนี้
คิดว่าหลายๆคนก้อคงจะรู้ว่าหมายถึงอะไร
หลายๆอย่างที่เวลาพามันเข้ามาในชีวิตเรา
แล้วก้อหลายๆอย่าง
ที่เวลาพามันอออกไปจากชีวิตเรา
เศร้านะ ไม่ว่เวลาจะพาสิ่งดีหรือไม่ดีเข้ามา
หรือว่าเวลาจะพาสิ่งที่ดีหรือไม่ดีออกไป
มันทำให้เราต้องยอมรับความจิงที่ว่า
เรากะลังค่อยๆเติบโตขึ้นอีกครั้ง
13 มีนาคม 2549
เป็น 1 ในวันที่กุไม่เคยลืมไปจากใจ
เป็น 1 ในวันสำคัญที่สุดของชีวิตกุ
ก้อคือวันรับน้องกน.
วันที่ 50 ส่งต่อสู่ 51
วันที่กลียุคส่งต่อสู่ปลาทอง
วันที่กุจะต้องเป็นกน.อย่างเต็มตัว
จากวันนั้นสู่วันนี้
ไม่เคยคิดว่าจะมาถึงวันนี้เร็วขนาดนี้
ทุกสิ่งทุกอย่างของวันนั้นยังคงอยู่
ข้อมือทุกเส้นที่พี่ๆผูกให้
ผ้าเช็ดหน้าประจำกลุ่ม
ป้ายชื่อที่ไม่สวยงามในสายตา
แต่สวยงามเสมอในหัวใจ
และที่สำคัญ
คำสัญญาที่ได้ให้ไว้กับพี่ๆทุกคน
ทุกสิ่งทุกอย่างมีค่าต่อความรู้สึกของกุเสมอ
ต้องยอมรับว่า
กุอยากนะ กุอยากเหนน้องๆทุกคน
เติบโตขึ้นมาเพื่อสานต่อความฝันและความหวังของพี่ๆ
แต่ว่า กุไม่อยากก้าวออกไป ก้าวต่อไป
ก้าวที่ไม่รู้ว่าจะเปนอย่างไร
เพราะอย่างน้อยๆทุกวันนี้คำว่า กน.
ก้อยังเปน1ในคำที่มีความหมายที่สุดสำหรับกุเสมอ
กุไม่อยากจากลา
จากลากับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยได้ทำมา
ไม่รู้ว่าจะมีใครเข้าใจกุรึป่าว
เฮ้ออออออ
วันที่ 6 มีนาคม 2550
เตรียมงานที่โรงเรียน
ก้อไม่ค่อยได้ทำอะไรมากมาย
ทุกสิ่งทุกอย่างถูกจัดการไว้จนพร้อมอยู่แล้ว
วันที่ 7 มีนาคม 2550
กุเริ่มจัดกระเป๋า
เสื้อผ้าของใช้ทุกอย่างคงต้องเอาไปอยุ่แล้ว
แต่ผ้าสีประจำกลุ่มของปีที่แล้ว
พร้อมกับเสื้อนักเรียนติดเข็มกน.
ที่ระลึกครั้งสุดท้ายๆที่จะให้เพื่อนๆเซ็น
ตีห้าก้อออกมาเจอเพื่อนๆที่โรงเรียน
6โมงก่า
พาน้องทำพิธีกรรมตอนเช้า
น้ามตากุก้อไหลออกมา
จะมีใครคิดเหมือนกุรึป่าว
ว่านี่คือการทำพิธีเคารพธงชาติครั้งสุดท้าย
เส็ดพีธีก้พาน้องออกไปหน้าโรงเรียน
พี่ยืนอยู่ฟั่งโรงเรียน
น้องๆอยู่ฝั่งตรงข้าม
บูมสามเสนจากฝั่งของน้องๆ
ยังคงไม่ดังและก้อเละเทะ
ต่างจากบูมของฝั่งพี่ๆที่เปนบูมจากใจ
ที่อยากให้น้องทุกๆคนได้เห็น
ภาพความจำเก่าๆถูกรื้อฟื้นขึ้นมา
ทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนกัน
เพียงแต่ปีที่แล้ว
กุยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม
ฝั่งที่บูมเละเทะ และไม่มีพลัง
ทั้งๆที่ยังไม่เรียบร้อยดี
อาจารก้อออกมาไล่
"สร้างความแตกตื่นวุ่นวายให้คนอื่น"
คือเหตุผลของอาจาร
"ทุกปีไม่เหนเคยทำแบบนี้"
คือคำพูดของอาจาร
เฮ้อออ จิงหรอวะ
เซงอย่างแรง ให้ตายเหอะ
กลับเข้ามาบูมกันต่อในโรงเรียน
ต่อด้วยมาชสามเสน
แล้วก้อแยกย้ายเตรียมขึ้นรถ
ออกเดินทางสู่ค่ายของพวกเรา
ณ โยโกะรีสอร์ท จ.กาญจนบุรี
ตลอดการเดินทางบนรถก้อนั่งๆนอนๆมาเรื่อยๆ
ไปถึงก้อ 11 โมงก่าล่ะมั้ง
ก้อเอาของไปเกบที่ห้อง ออกมากินข้าว
แล้วก้อเริ่มพิธีเปิดที่ห้องประชุม
เริ่มเข้าสู่งานสุดท้ายของพวกเราจิงๆ
(บางทีอาจจะลำดับเหตุการผิดมั่งก้ออย่าว่ากัน)
ก้อนัดแนะกำหมาดการว่าวันนี้จะต้องทำอะไรมั่ง
แบ่งกลุ่มๆน้อง แบ่งพี่ประจำกลุ่ม
แล้วก้อมอบหมายงานให้น้องๆ
ก้อคือละครในวันสุดท้าย
กะพิธีปิดของค่าย
แล้วก้อมีสันทนาการ+จำลองสถานการณ์
แอบชอบนะ ดาวเทียมของคุนน้องปดิเนี่ย ^^
หลังจากน้านก้อเริ่มแยกคุยตามตำแหน่ง
จิงๆก่อนหน้านี้แอบเครียด
เพราะตั้งแต่ที่รู้ว่าเนไปไม่ได้
- - ก้อทำให้รู้ว่าต้องคุยกะน้องๆเลขาฯคนเดียว
ให้ตายเหอะ คือ1ปีที่ผ่านมานี่กุแทบจะพูดได้เลยว่า
ทำงานมาทุกฝ่ายแล้ว ยกเว้นเลขาฯตำแหน่งของตัวเอง
ที่ไม่ค่อยจะได้ทำ - -
รุ่น52นี่ก้อมีเลขาฯ2คนหมือนเดิม
น้องคูณที่เอาแต่ถามถึงพี่เน
กะน้องโอ๊คที่เอาแต่นั่งทำหน้ามึน - -
ก้อคุยอะไรกะน้องนิดหน่อย
พร้อมกะถ่ายทอดประโยคที่อ.เรียงศักเคยให้มาอีกที
ก้อคือ "การเปนเลขาคือการเข้ามาเปนเมียของประธาน"
อ่าน่านล่ะ ต้องช่วยงานภูมิเยอะๆนะ
ไม่ใช่ดิ ไม่ใช่เยอะๆ
ต้องช่วยตลอดทุกานเลยตะหาก
ไม่รู้ดิ พี่ก้อถือว่าพี่ยังทำงานได้ไม่ครบทุกอย่าง
แต่พี่ก้อมั่นใจว่า
อย่างน้อยพี่ก้อเตมที่แล้วล่ะ
ออ อีกอย่างนึง
การบ้าน+รายงานของภูมิ
ก้อเปนหน้าที่ของเรานะโอ๊ค
ออแล้วก้อคำถามที่พี่เคยถามโอ๊คไปเมื่อวันไซโค
อย่าลืมนะ
พี่ค่อนช้างเชื่อว่าต้องเกิดปัญหานั้นขึ้นแน่นอน
ออแล้วก้อสุดท้าย ย้ำอีกที
ถ้าเกิดรับน้องที่โรงเรียน
เวลาแยกคุยตามตำแหน่ง
อย่าลืมนะ หน้าห้องช๊อป
อืม หมดล่ะ ^^
เสดจากการแยกคุยก้อเข้าสู่กิจกรรมสานรัก
ฐานแรกเริ่มด้วยส่งูลกโป่งน้ำ
บางคนก้อเปียกบางคนก้อไม่เปียก - -
จิงๆควรจะเปียกให้ครบทุกคนนะน้อง ^^
ต่อมาก้อแยกเปน 3 ฐาน
เกมโซน น้ำแข็ง ฟิชโช่
ฐานอื่นไม่รู้เล่นไงว่ะ - -
เพราะกุมัวแต่นั่งลุ้นอยู่ฐานฟิชโช่
ฐานเดียวมีพี่ๆอยู่ช่วยกันดูแล
เกือบ 20 คน - - (พี่ไปกัน29)
ไอการคาบฟิชโช่ส่งต่อๆกันเนี่ยมันเสียว
แต่ปีที่แล้วพวกพี่โดน บอระเพ็ดนะคับน้อง - -
อืมเสดจากกิจกรรมก้อเรียกรวม
แล้วก้อปล่อยกันแยกย้ายไปอาบน้ามกินข้าว
เสดแล้วก้อมารวมอีกที
นัดหมายกิจกรรมวันพรุ่งนี้
แล้วก้อมีเซอไพรพี่ๆของน้องๆ
ก้อมีหลายอย่างนะ แต่ที่ชอบสุดก้อคงเปน
เพลงขอบคุนที่รักกันอะล่ะ ^^
เสดแล้วก้อแยกย้าย
พี่ๆก้อมารวมกันประชุมที่ห้อง 2201
ก่อนจะประชุม
อาจารเรียงศักก้อเข้ามาพูด
ปามานว่าอีก2วันที่เหลือต้องทำให้ดีก่านี้
เพราะถ้าได้แค่นี้ มันก้อไม่มีค่าอะไรจิงๆ
ทุกๆคนเข้าไปประชุมกันอย่างซีเรียส
แต่กุก้อแอบอู้
นั่งคุยอยุ่ข้างนอกกะนุ่น 2 คน
นั่งร้องไห้ด้วยกัน อยากบอกนุ่นว่า
ขอบคุนมากนะนุ่น แล้วก้ออย่าเครียดมาก
ก้ออย่างที่นุ่นบอก
ถ้าเรามีปัญหาเรายังมีนุ่นอยู่
ถ้านุ่นมีปัยหา ก้ออย่าลืมเรานะ
คุยกันได้ทุกเรื่องเหมือนเดิม ^^
เสดแล้วก้อเข้าไปประชุมกะเพื่อนๆในห้อง
ทุกคนก้อกำลังเครียดกัน
เพราะดูเหมือนว่า
น้องๆเข้าใจจุดประสงของค่ายนี้กันผิด
เพราะกลัวว่าค่าบยนี้จะสูญเปล่า
เพราะไม่อยากให้ทุกสิ่งที่พี่ๆเตรียมมาต้องเสียไป
เครียดกันมากมายเลยจิงๆ
ก้อหลังจากประชุมกันเสด
ก้อมีการเปลี่ยนแผนกันบางส่วน
(พึ่งรู้ว่าโอวัลติน3in1กินตอนเปนผงก้ออร่อย)
แล้วก้อแยกย้ายกันไปนอน
ตามกำหนดการ กุต้องตื่นมาพาน้องวิ่งตอน0530
แต่ลืมตั้งนาฬิกาปลุก
สะดุ้งตื่นมาเองตอน0540 ออกไปอย่างรวดเร็ว
ไปถึงก้อเจอน้องๆ เกือบทุกคน(ขาด1ล่ะมั้งรูสึก)
ออกกำลังกายกันอยุ่แล้ว - -
ให้ตายเหอะแต่ละท่า ยักคิ้ว 20 ที
ก้อพาน้องวิ่งไปรอบเดียว
(ง่ง เหงื่อไม่มีสักหนด)
เสดแล้วก้อโอนให้พี่คนอื่นๆต่อ
ก้อพาน้องเล่นวิ่งเปรี้ยวแบบสัตๆ
ต่อด้วย ฉุบสปีชี่ - - พาน้องเต้นหมีแพนด้า
หลังจากนั้นก้อให้แยกย้ายกันไปอาบน้ามกินข้าว
แล้วก้อมารวมกันที่ห้องประชุมอีกที
ก้อเริ่มด้วยอาจารเรียงศักมาพูด
อาจารพูดได้ดีจิงๆ
เสดแล้วก้อเปนกิจกรรมดึกดำดึ๋ย
ก้อเปนการสมมติสถุนการขึ้นมาให้น้องๆแก้ปัญหา
แต่กุก้อม่ายอยู่เลยมะค่อยรู้เรื่อง
ที่ไม่อยู่ก้อเพราะตกลงกันว่าจะแยกย้าย
ไปซ้อมละครมาเซอไพรน้องวันสุดท้าย
แต่ปรากฏว่า การประชุมกันในฝัน
ไม่ได้คืบหน้าอะไรเลย - -
ตื่นมาตอนเกือบเที่ยง
แอบเปิดทีวีดูข่าว - - มาดริดแพ้บาเยิน
(แอบเสียตังอีกกุ)
จากนั้นก้อปลุกเพื่อนๆไปกินข้าว
เสดแล้วก้อเปนการเวิคช๊อป
ให้น้องๆเสนอโครงการ+คอมเม้นแต่ละโครงการโดยพี่ๆ
ก้อโครงการอื่นๆพี่ก้อไม่ค่อยได้รับผิดชอบโดยตรงอะนะ
จะมีก้อแค่สามเสนคัพที่ดูแลมาตลอด
ก้ออยากฝากน้องๆเอาไว้
เพราะสามเสนคัพ
ถือเปน1ในเป้าหมายการเข้ามาเปนกน.ของพี่เลยนะ
ปีนี้พวกพี่ๆทำให้มันแข่งจบได้แล้ว
ก้อปีหน้าก้ออยากลืมต้องทั้งจบ
และจบแบบมีคุณภาพก่าที่พี่ๆทำมานะ
ออแล้วก้อ
สานเสนคีพเนี่ย ออที่จิงก้อคือ
พวกโครงการเกี่ยวกับกีฬาทั้งหมดเนี่ย
มันเปนโครงการที่ทำไม่ยากหรอก
แต่เพราะว่ามันไม่อยากเนี่ย
เลยจะมีคนที่สนใจมาดูแลจิงๆไม่กี่คน
พี่อยากฝากไว้ว่า
ถึงมันจะเปนโครงการที่ทำแบบส่งๆให้มันจบก้อได้
แต่ถ้าทำให้มันออกมาดี มันจะเปนโครงการง่ายๆ
ที่สามารถทำให้เราซื้อใจน้องๆได้เลยนะ
ลองดูๆ พี่เชื่อว่าน้องๆทำได้
นิค เมิงสัญญากับกุแล้วนะ
เสดจากเวิคช๊อปก้อเปนการทำกิจกรรมฐาน
ก้อคราวนี้แบ่งเปน 4 ฐาน
หนอนน้อยของกุกะพี่เบนซ์
ฐานของแก๊ง4ช่าสภานักเรียน
ฐานของไอมู๋กะไอเติ้ล
แล้วก้อฐานนรกของอีตัวมารทั้ง3 - -
ก้อระหว่างที่น้องๆเข้าทำกิจกรรรมฐานเสด
ก้อจะมีการพิจารณาตัวเอง
เอาคนที่คิดว่าตัวเองเปนตัวถ่วงของเพื่อน
ออกมาแล้วก้อไปหาปิ๊กกะรุจที่ห้องประชุม
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำอะไรกันในนั้น
แต่ทุกอย่างก้อดูจะถูกใจพี่ทุกคน
ก้อแยกน้องไปกินข้าวที่ละส่วน
เสดแล้วก้อมารวมกันอีกที
กิจกรรมหลังจากนี้กุก้อไม่รู้แล้วว่ะ - -
เพราะต้องไปเตรียมงานบายศรี
ไปดูแคมป์ไฟ สถานที่บายศรี
ไปหั่นมะนาวมาไว้ไล่งู
ไปซ้อมร้องเพลงที่จะร้องให้น้อง (รักน้อง+พี่ชายที่แสนดี)
มีแอบเล่นไพ่กันนิดนึง - - เสียปาย 20
เสดแล้วหลังจากเสดกิจกรรมของน้องๆ
พี่ๆทุกคนก้อมาประชุมกัน
ซ้อมร้องเพลงเตรียมบายศรี
สักพักกุก้อออกไปตรวจห้องน้อง
ไปสั่งให้รีบๆนอน
แล้วก้อเริ่มเตรียมแคมป์ไฟ
เตรียมเทียน
วางมะนาวไล่งูรวบๆ
ก่าจะเสดก้อเลยเวลาที่ตั้งไว้นิดหน่อย
0115 090350
กุ๊ก นุ่น ไปปลุกน้องๆผู้หญิง
กุ เอ็ก เบิด ไปปลุกน้องผู้ชาย
แล้วก้อพาน้องๆเดินจากห้องมารวมกันที่แคมป์ไฟ
ระหว่างเดินพี่ๆทุกคนก้อชว่ยกันร้องเพลงรักน้อง
พอน้องไปรวมกันครบก้อต่อด้วยเพลงพี่ชายที่แสนดี
จากนั้นก้อเริ่มเข้าสู่การบายศรี
ก้อคงไม่ต้องถามว่ากุร้องไห้รึป่าว
เพราะเริ่มตั้งแต่น้องตั๋งคนแรก
ก้อเรียบร้อยไปแล้วกุ
จนถึงน้องคนสุดท้ายก้อยังไม่หยุดร้อง TT
เสดแล้วก้อมีการเซอไพรพี่ๆจากน้องๆ
ขอบคุนนะสำหรับของขวัญ
แล้วก้อแยกปายคุยกะน้องๆคณะอู่ทอง
ก้ออย่าลืมที่พี่บอกนะน้อง
"ปีสุดท้าย ทำให้ครบทุกอย่าง
งานหลักเราต้องเต็มร้อย ส่วนงานอื่นๆก้อต้องช่วยเหลือเพื่อน
ต้องเข้าไปทำ หลายอย่างพี่บอกได้เลยว่า
ใครไม่เคยทำไม่รู้หรอก
อย่างตอกตะปู ล้างหมวก ไม่ลองทำไม่รู้หรอกว่าเหนื่อยแค่ใหน
แล้วก้อดูแลอูด้วย ไม่ต้องนะได้ที่1
แต่ชนะใจน้องๆในคณะให้ได้ก้อพอ
พี่เชื่อว่าน้องทำได้ และคงทำได้ดีก่ารุ่นพี่ด้วย"
เสดแล้วหลังจากที่น้องๆแยกย้ายไปนอน
พี่ๆก้อปายรวมกันที่ห้อง 2201 เหมือนเดิม
ก้อกินส้มตำ ลาบ ข้าวเหนียว +ขนม ที่ปายซื้อกันมา
แล้วก้อมีเพลงพิเศษจากเก่งและจัง
เพลงที่ทำให้กุร้องไห้ได้อีกรอบ
จากนั้นก้อนั่งคุยกันเรื่อยไป
จนเริ่มมีการเปิดใจ
แล้วณรรฐ เมิงก้อทำกุร้องไห้อีกรอบ
ไม่ต้องกลัวหรอกว่าเพื่อนๆจะไม่ยอมรับเมิง
เพราะทุกคนมั่นใจในตัวเมิงแน่นอนเว้ย
อยากบอกว่า กุเข้าใจเมิงว่ะ
หลังจากนั้นก้อคุยกันต่อ
จนปามานตีห้ากุก้อไม่ไหวแล้วก้อหลับไป
ตื่นมาอีกทีก้อ8โมงก่าแล้ว
เลยไม่ได้ใส่บาตรเลย
ก้ออาบน้ามกินข้าว
แล้วก้ออกไปรอที่ห้องประชุม
เพื่อเตรียมเข้าสู่พิธีปิดค่าย
ก้อมีคลิปวีดีโอฝีมือน้องๆ
คลิปที่ระลึกให้ปธ.สี
เสดแล้มก้อมาถึงพิธีปิด
ตอนไอมู๋เริ่มพูดกุยังแต่น้ำตาคลอ
แล้วกุก้อเริ่มแกะข้อมือที่รุ่นพี่50ผูกให้
เชือกเส้นนี้เปนเหมือนตัวแทนคำสัญญา
ที่ผมเคยให้ไว้กะรุ่นพี่
เชือกเส้นนี้คอนเตือนผมทุกครั้งที่เหนื่อย
ว่าอย่าหยุด เพราะหน้าที่ของผมยังไม่หมด
เชือกเส้นนี้ ที่ผมสัญญากะพี่ๆว่าจะส่งต่องานทุกอย่าง
ให้กะน้องๆรุ่นต่อไปอย่างภาคภูมิ
ตอนนี้ผมคิดว่าหน้าที่ทุกอย่างได้จบลงโดยสมบูรณ์แล้ว
วินาทีที่เชือกหลุดออก น้ามตาของกุก้อไหลออกมา
มันไหลเพราะความดีใจที่ได้ทำหน้าที่จนจบ
มันไหลเพราะกุเสียใจที่ในที่สุดก้อมาถึงวันนี้
กุก้อไม่รู้
กุร้องไห้ไม่หยุดเลยจิงๆ
จนถึงการบูมโรงเรียน
บูมห้าคณะสี
กอดกับเพื่อนๆที่ร่วมทุกร่วมสุขด้วยกันมา
อวยพรรุ่นน้องบางคนที่ยังไม่ได้บายศรีให้
แล้วก้อปายกินข้าว
แล้วก้อขึ้นรถเดินทางกลับ
กุก้อขึ้นไปนอนก่อน
สักพักก้อลงมานั่งเล่นไพ่
ให้ตายเหอะ เล่น10ก่านทีเสียไปเปนร้อย
(ตั้งแต่มาค่ายนี้กุไม่ + เลยสักบาทเดียว)
ก้อก้อเลยนอนกินหนมที่ซื้อกะไปฝากที่บ้าน
จนเกือบหมด - - แล้วพอถึงนครปฐม
อารมเศร้าก้อเริ่มกลับมาอีกครั้ง
กุไปขอกระดาษมานั่งเขียนข้อความ
ให้กับไอมู๋เพื่อนรักของกุ
เขียนไปทั้งน้ามตา
แต่พอเขียนเสด แล้วเอาไปให้
กุรู้สึกว่าปัญหาทุกอย่างระหว่างเมิงกะกุ
ได้จบลงแล้วจิงๆ กุรักเมิงนะสัส
อย่างที่บอก เมิงเปนเพื่อนที่กุรักที่สุดตลอดมา และตลอดไป
แล้วกุก้อนั่งร้องไห้มาตลอดทาง
จนถึงกาวลงจากรถ
ถึงโรงเรียน
น้องๆเริ่มทยอยกลับบ้าน
พี่ๆก้อนั่งรอเวลาไปกินข้าวที่อารี
ระหว่างนั้นก้อมีพิธีเล็ก
แต่เรียกน้ามตาได้ไม่หยุด
ก้อคือพิธีลบหัวกระดาน
หัวกระดานที่เขียนไว้ว่า
"กน.ปลาทอง DREAMTEAM"
ค่อยๆถูกลบออก
พร้อมกะน้ามตาของกุที่ไหลออกมา
เปนช่วงเวลา 3 วันที่ร้องไห้เยอะที่สุดในชีวิตเลยว่ะ
เฮ้อออออออออ
มันจบลงแล้วจิงๆ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
ป ล า ท อ ง เ ล ข า ก น . 5 1
26 February . . เ ล ม่ อ น บ ล๊ อ ก แ ท็ ก . .เฮ้ออออ อีก4วันจะสอบเอเน็ต
แต่ยังไม่เริ่มอ่านเอเน็ตสักตัว
นั่งเล่นเกมกะน้องทั้งวัน - -
ให้ตายเหะชีวิตกุ
แต่นั้นมะช่ายปาเด็นที่อยากจะนำเหนอสักเท่าไร
แล้วช่วงนี้ก้อไม่ค่อยมีฟีลจะอัพสเปซยาวๆเลย
เอาเปนว่า
มาสะสางบัญชีบล๊อกแท็ก
ที่โดนแท็กมาจากพี่หวานกะไอกาดละกัน - -
blog tag
(ขออนุยาดก๊อปมาจากพี่หวานมาอีกที)
1. ไอ้คนเขียนคนแรก มันก็เขียนแล้วก็กำหนดกฏขึ้นมา
ว่าต้องเขียนสิ่งที่เกี่ยวกับตัวเราที่คิดว่าคนอื่นไม่รู้มา 5 ข้อ แล้วส่งต่อไปให้คน 5 คน
2. ไอ้ คนใน 5 คน ที่โดน tag ก็ต้องมานั่งเขียน 5 ข้อ แล้ว tag คนอีก 5 คน ต่อไป
3. เอ่อ ขั้นตอนมันหมดแค่นั้นแหละ...
มาลุยกันเลยกะแท๊กของเลม่อน
เริ่มด้วย เรื่องแรก
จามีเพื่อนคนใหนรู้บ้างรึป่าวน้า
ว่าเลม่อนเปนคนติดผ้าขนหนูมาก
ยิ่งเวลานอน ถ้าไม่มีผ้าขนหนูมาดม
ก้อจาหลับยากขึ้นเปนสองเท่า
สังเกตจากเวลาไปเที่ยวทะเล
เลม่อนจะไม่ค่อยหลับไม่ค่อยนอน
ไม่ใช่เพราะนั่งเล่นไพ่สนุกหรอก
แล้วที่พิเศษก่านั้น
ใต้หมอนของเลม่อน
ก้อจะมีผ้าขนหนูผืนแรกในชีวิตซ่อนไว้อยู่
ผ้านี้อยู่กะเลม่อนมาตั้งแต่ 2 ขวบ
ก้อ 15 ปีเข้าปายแล้ว
สภาพมันยิ่งก่าผ้าขี้ริ้วอีกล่ะ - -
(ประเด็นเรื่องการนอนหลับยากนี้
จะใช้ไม่ได้ถ้าอยู่ที่โรงเรียน)
เรื่องที่สอง
เลม่อนชอบขับรถเล่นรับลม
โดยเฉพาะจักรยานกะมอไซ
ทุกเยนจะต้องออกไปขับรถเล่น
ถ้าไม่ได้ขับก้อจะอยู่ไม่สุข
ที่เปนแบบนี้เพราะว่า เมื่อตอนยังหนุ่มๆ
ปะป๊ากะมั่มมะ ชอบพาไปขับรถเล่น
เปนกิจกรรมครอบครัวที่มีฟามสุขที่สุด
เรื่องที่สาม
เพราะเลม่อนเปนคนที่ชอบทีมรีลมาดริด
กะทีมชาติอาร์เจนตินามาก
ก้อเลยมีความฝันสูงสุดในชีวิตแบบง่ายว่า
จะต้องไปดูมาดริดเตะที่สเปน
แล้วก้อไปเที่ยวอาร์เจนตินา ได้เจอมาราโดน่าตัวจิง
ด้วยเหตุนั้นตอนม.5ก้อเลยไปสอบเอเอฟเอส
แล้วเลือกไปอาร์เจนตินา
แต่สุดท้ายความฝันก้อต้องเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด
เพราะมั่มมะไม่ให้ไป
เรื่องที่สี่
ด้วยความที่เลม่อนมาอยู่กรุงเทพกะลุงกะป้า
ไม่ได้อยุ่กะปะป๊ามั่มมะตั้งแต่ตอน 10 ขวบ
ทำให้เลม่อนเปนคนเซนซิทีฟกะอะไรที่เกี่ยวกะครอบครัว
อย่างถ้าดูหนังครอบครัวเศร้าๆ ก้อจะร้องไห้บ่อยๆ
แล้วเวลาไปบ้านเพื่อนๆ
เวลาที่เพื่อนๆและครอบครัวนั่งคุยนั่งเล่นกันพร้อมหน้า
ก้อจะรู้สึกทัมตัวไม่ถูกเหมือนเปนส่วนเกิน
ก้อเลยไม่ค่อยชอบไปนอนบ้านเพื่อน
เรื่องสุดท้ายแล้ว
เลม่อนมีความฝันว่าอยากเปนนักเขียน
- - เปนความฝันเล็กๆที่ไม่เคยบอกให้ใครรู้
ด้วยความที่ชอบเขียน เวลาที่มีเรื่องอะรัยที่เศร้าจัย
แบบสุดๆ
เลม่อนก้อจะเขียนจดหมายบ่นกะตัวเอง
แล้วก้อเอาไปหยอดตู้ ระหว่างที่รอคุนลุงไปรษณีมาหยอดตู้
เลม่อนก้อจะค่อยๆทำใจกับเรื่องนั้นๆได้
พอจดหมายมาถึง มันก้อจะกลายเปนความทรงจำ
ว่าครั้งหนึ่งเคยเศร้าจัยกะเรื่องอารายมา
แต่เด๋วนี้ไม่ค่อยได้ทำละ
ก้อเลยชอบอัพสเปซยาวๆแทน นั่งบ่นไปเรื่อยๆ
ถึงจะเขียนออกมาเละเทะ แต่ก้อจะดีใจมาก
ถ้ามีคนเข้ามาอ่านล่ะ ^^
โอเค เปนอันว่าห้าข้อของเลม่อนจบแล้ว
ก้อมาถึงเวลาหาเหยื่อ 5 คนต่อไป
แต่ปาเดนก้อคือ เพื่อนๆของเลม่อนไม่ค่อยชอบอัพสเปซกันเลย
ขอนึกก่อน
คนแรกให้ กิ๊กกี้ เพื่อนคนแรกในสามเสนวิทยาลัยของเลม่อน
คนที่สองให้ จัง ละกันในฐานะที่เปนมั่มมะคงไม่อาจปฏิเสธคำขอของลูกชายได้
คนที่สามให้ เติ้ล 1ในเพื่อนไม่กี่คนของเลม่อนที่อัพสเปซเปน(ถึงจะเลิกอัพไปนานแล้ว)
คนที่สี่ให้ พี่มี่ ละกันเพราะรู้สึกว่าพี่จะยังไม่โดนใครแท็กมา
คนที่ห้าให้ น้องฝน รุ่นน้องผู้น่ารัก - - ที่ยินยอมรับการแท็ก
เปนอันว่าภารกิจบล๊อกแท็กของเลม่อน
ได้จบลงด้วยประการฉะนี้
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
10 February . . ก้ า ว สุ ด ท้ า ย . .กุอยู่บนโลกใบนี้มา16ปี
ถ้าจะให้จัดเหตุการที่ประทับใจที่สุด
1ในนั้นต้องมีวันปัจฉิมของม.6อยู่แน่นอน
อาจจะเปนเพราะกุสนิทกะรุ่นพี่ปีที่แล้วหลายคน
ทำให้กุแอบซึ้งกะวันสุดท้ายของรุ่นพี่
ตอนนั้นกุก้อเศร้านะ
แล้วกุก้อคิดว่าปีเรามันก้อคงไม่ต่างอะไรกัน
กุก้อคงเศร้าแต่ก้อคงแค่นิดๆ
กุก้อเลยวางแผนไว้ว่า
กุจะต้องไม่เศร้า
กุเริ่มกาปฏิทินนับถอยหลังก่อนตั้งแต่ปีใหม่
เพื่อให้ชินจะได้รู้สึกเฉยๆ
จนเวลาเริ่มเดินเร็วขึ้นเรื่อยๆ
ไอจากที่ว่ามันเร็วอยุ่แล้ว
เริ่มหมือนยิ่งเร็วขึ้นไปอีก
หลายๆสิ่งในชีวิตเริ่มผูกพันกับคำว่า
"ครั้งสุดท้าย"
มิดเทอมครั้งสุดท้าย
รด.ครั้งสุดท้าย(เขาชนไก่)
วันครูครั้งสุดท้าย
และอีกหลายๆสิ่งที่ค่อยๆเดินทางมาถึง
จนมาถึง2อาทิตสุดท้าย
ทั่วทุกบริเวณมีแต่เฟรนชิบอยู่เตมไปหมด
บรรยากาศของความเศร้าเร่มค่อยๆเข้ามา
จนถึงอาทิตสุดท้าย
ต้องยอมรับว่ากุคิดผิด
เพราะไอที่คิดว่าเริ่มนับถอยหลัง
ตั้งแต่เนิ่นๆจะได้ชิน
มันกลายเปน จากที่นับตอน30กว่าๆ
จนมาเหลือแค่ 5 มันยิ่งทำให้รู้สึกบอกไม่ถูก
เพราะคำว่าสุดท้ายที่เข้ามา
จะเริ่มละเอียดขึ้นเรื่อยๆ
วันจัน
คาบไฟฟ้าครั้งสุดท้าย
อังคาร
ไทยคาบสุดท้าย(ไม่ได้เข้า)
ฟิสิกคาบสุดท้าย(สอบตก)
พระพุดคาบสุดท้าย (นอน)
อังกิดอาจารฝรั่งครั้งสุดท้าย
(ถือเปน โรลเพล ครั้งสุดท้ายด้วย
เพราะกุคิดว่านะ เข้ามหาลัยกุคง ไม่ได้เล่นโรลเพลอีกแล้ว)
ดนตรีคาบสุดท้าย
พุธ
แนะแนวคาบสุดท้าย(ไม่เข้า)
ฮอกกี้คาบสุดท้าย(สอบ)
สังคมคาบสุดท้าย(โดด)
ฟิสิก(จารทิพวรรณ)คาบสุดท้าย(โดด)
พฤหัส
เลขคาบสุดท้าย(เข้าเรียนแต่นั่งเหม่อ)
และก้อเพราะการนั่งเหม่อของกุ
ทำให้กุเหนภารโรงปีนติดอะไรสักอย่างที่เวลา
จนติดเสดคำว่า "อำลา-อาลัย" ก้อปรากฏ
วินาทีนั้น น้ามตากุแอบซึมออกมาทันที
ปีหลายๆปีที่ผ่านมากุเฉยๆนะกับคำนี้
แต่เมื่อคำๆนี้จะถูกใช้กะตัวเองแล้ว
ให้ตายเหอะ มันเศร้าว่ะเพื่อน
กุโทรบอกเพื่อนๆให้มองไปดู
แล้วกุก้อโทรบอกให้แก้วดู
แล้วกุก้อกลับมานั่งเหม่อต่อไป
อังกิดคาบสุดท้าย(ลอกงาน)
ชีวะคาบสุดท้าย(ว่าง)
สุขคาบสุดท้าย(โดด)
อังกิดเสริมคาบสุดท้าย(เข้าเรียนว่ะ)
ชุมนุมครั้งสุดท้าย(มหาลัยคงไม่ใช้คำว่าชุมนุม)
วันนี้จะมีการปิดสภานักเรียน
ระหว่างทางเดินขึ้นห้องสภา
กุแวะเอาเฟรนชิบไปให้อาจาเรียงศักเขียนให้
อาจารเขียนออกมาสุดๆจิงๆ
กุยืนอ่านอยู่หน้าห้องสภาจนน้ำตาคลอ
เข้าไปในสภาฯ
กอมีการสรุปผลงาน
จากนั้นก้อเปนพี่ๆประธานทั้งหลายลุกขึ้นพูด
น่าจะถือเปนการสั่งเสียถึงน้องๆ
กุตั้งใจจะไม่ร้องไห้วันนี้
เพราะพรุ่งนี้จะต้องหนักแน่นอน
แต่หลังจากฟังเพื่อนๆค่อยๆพูดทีละคน
จนหมดคาบ
ตอนที่ไอมู๋เดินมากอดกุแล้วบอกว่า
ขอบคุนนะเว้ย กุรักเมิง
กุก้อร้องไห้ออกมาทันที
มันถึงเวลานี้จิงๆแล้ว
เสดจากชุมนุม
ก้อไปเรียนเคมีคาบสุดท้าย(ร่ำลาอาจารมนัส)
ตอนเยน เล่นบอลลูนด่าน
หมุนวง แปะแข็ง ซ่อนหา
ถึงจะเล่นแปปเดียว แต่สนุกจิงๆ
แล้วก้อไปร้องเกะกันต่อ
ไม่รู้ว่ายังไง เหมือนจะยังไม่สะใจเท่าไร
แล้วก้อแยะย้ายกันกลับบ้าน
ถึงบ้านนั่งทำอะไรนิดหน่อยแล้วก้อนอน
ตื่นตั้งแต่5.30 อาบน้ามแต่งตัว
ออกไปโรงเรียน
ไปถึงโรงเรียน6.30
บรรยากาศที่โรงเรียนสมัยวันแรกที่ก้าวเข้ามา
กะวันนี้วันสุดท้ายก้อเหมือนๆกัน
แต่ความรู้สึกในใจมันไม่เหมือนกัน
แบกเฟรนชิบ+ปากกาเดินให้เพื่อนๆเขียน
จนถึงตอนเข้าแถว
ไม่มีคนกดธงกุก้อเลยวิ่งไป (หน้าที่ประจำ)
ไปถึงก้อมาองวิ่งมาฝูงเล็กๆฝูงนึง
ก้อเลยถือโอกาสสอนน้องๆกดธง
รู้สึกเปนรุ่นพี่ที่ดี ได้สอนน้องๆกดธง
น้องๆก้อโคดตื่นเต้นกันเลย - -
พอเสดพิธีกรรมอนเช้า
ก้อเตรียมเข้าสู่พิธีอำลาอาลัย
ยอมรับว่าตอนนั้นยังไม่รู้สึกจิงๆเลยว่าวันนี้จะจบม.6แล้ว
จนกระทั่ง ไอมู๋ขึ้นไปพูด
พูอะไรเยอะแยะกุจำไม่ได้
แต่คำหลักๆที่กุได้ยินก้อคือ
"กราบลาท่านผู้อำนวยการและรองฯ"
นั่นล่ะ ทำให้กุรู้สึกว่า
เฮ้ย เราจบแล้วนะ
แล้วกุก้อเริ่มร้องไห้ ร้องไห้ไม่หยุด
เพื่อนๆหลายคนเริ่มเศร้าไปตามๆกัน
กุขอโทดจิงๆที่ทำให้พวกเมิงเศร้า
จากนั้นก้อมีพิธีรับเกรียรติบัตรสำหรับคนติดแล้วทั้งหลาย
แล้วก้อเริ่มเดินเข้าอเนกฯ
ก่อนขึ้นก้อมีอาจารมายืนมอบดอกไม้
กุเดินเข้าไปหาอาจารดารณี
พอกุยกมือไหว้อาจาร
กุก้อเริ่มร้องไห้อีกครั้ง
อาจารกอดกุแล้วบอกกะกุว่า
เทออย่าร้องเลย ทุกสิ่งทุกอย่าง
เข้ามาก้อถึงเวลาที่ต้องไป
เทอโตขึ้นมาอีกขั้นหนึ่งแล้ว
ต้องเข้มแข็งนะ
ขึ้นไปข้างบน ระหว่างนั่งรอ
ก้อได้ถ่ายรูปกะไอวง ไอป้อง
รู้สึกอบอุ่นดี ทำให้กุยิ่งรู้สึกว่า
กุรักพวกเมิงชิบหายเลย
แล้วผอ.ก้อขึ้นมากล่าวให้โอวาท
จากนั้นก้อทยอยเดินไปไหว้รพะที่ลานพระ
มีรุ่นน้องกน.52มาจุดธูปให้
กุร้องไห้เหมือนเดิม
เพราะว่าภาพที่น้องๆมาจุดธูปให้รุ่นพี่
ก้อเหมือนกับปีที่แล้วที่กุคอยจุดธูปให้รุ่นพี่
มาถึงตอนนี้ กุกลายเปนคนไปไหว้เองแล้ว
เสดจากไวห้พระ ก้อไปบูมกะห้อง1
จากนั้นก้อบูมสามเสนทั้งระดับม.6
เปนการสั่งลา
บูมสามเสน 2 รอบ
มาชสามเสน 1 รอบ
จากนั้นก้อมีการเล่นเวฟกันต่อ
แล้วก้อแยกไป 5 วง 5 สี บูมคณะ
จากนั้นก้อพักอยู่ครู่นึง
แล้วก้อเริ่มเดินสายกราบลาอาจาร
อาจารอดุลพ่อสีของเรา พ่อผู้ดูแลพวกเรา
ถึงแม้อาจารจะไม่ได้เข้ามาอ่านในนี้
แต่ผมอยากบอกอาจารว่า
ถึงแม้ว่าลูกอาจารจะยังไม่เข้าใจในตัวอาจาร
แต่สักวัน วันที่เค้าขึ้นมายืนอยู่จุดนี้
วันที่เค้าจะจากที่แห่งนี้ไป
เค้าจะเข้าใจว่า ถ้าสามเสนไม่มีอดุล
สามเสนจะเปนอย่างไร
พวกผมทุกคนเคารพรักอาจารเสมอมา
อาจารมนัส อาจารเปน1ในไม่กี่คนที่จำชื่อผมได้
ได้เรียนกะอาจารแค่ปีเดียว
แต่รู้สึกผูกพันกะอาจารมากมาย
น่าเสียดายที่วันสุดท้ายยังไม่ถูกเตะ
ลุงเล็กหรืออาจารศิริศาล
อาจารสอนผมตอนม.2ปีเดว
แต่อาจารก้อยังจำผมได้จนถึงวันนี้
ขอบคุนอาจารมากๆคับ
อาจารจินดากุล ผมมาไหว้อาจารทุกปี
อาจารก้อยังจำกล่มผมได้ตลอด ตอนม.3
ที่อาจารสอน พวกผมหนุกหนานกันมากเลย
อาจารวันเพ็ญ เพราะได้เรียนพระพุดกะอาจาร 2 ปีตอนม.1-ม.2
ทำให้พื้นฐานวิชานี้แน่นมาก
หลังจากขึ้นม.3มาผมก้อท๊อปไม่ก้อรองท๊อปพระพุดมาตลอด
ถึงแม้มิดเทอมครั้งสุดท้ายจะเกือบตกก้อเหอะ - -
อาจารกบ ต้องอาโทดอาจารอย่างมาก
ที่สัญญาว่าจะไปช่วยอาจารตีลู่วิ่งตอนวันกีฬาสี
แล้วก้อไม่ได้ไป
อาจารสฤษ ผมก้อต้องขอโทษอาจารเช่นกัน
ที่ไม่ได้มีโอกาสกล่าวขอบคุณอาจารที่ช่วยเปนกรรมการ
สามเสนคัพให้พวกผม จนแข่งเส็ดสมบูร
ผมรับรองว่า ผมจะ"สู้โว้ย"ต่อไปอย่างที่อาจารบอกแน่นอน
อาจารจิตพิสุท ถึงแม้ว่าตอนม.4ที่เรียนแนะแนวกับอาจาร
อาจารจะจำผมยังไม่ได้
แต่อาจารก้อมาจำผมได้ตอนม.6นี่เอง
อาจารชอบเรียกผมว่ากน.แลกตัง - -
เพราะทุกวันจันผมจะเอาแบงค์พัน
ไปแลกแบงค์ย่อยกะอาจารมาตลอด
ขอบคุนที่ให้ผมแตกแบงค์ตลอด1ปี
อาจารสุนันทา เคยเรียนกะอาจารมาตั้งแต่ม.1
แต่อาจารก้อยังจำผมได้เสมอ
อาจารบอกผมเหมือนกะอาจารน้อยใจว่า
รุ่นผมมีผมคนเดียวที่มาไหว้อาจาร
สงสัยคนอื่นลืมไปแล้วว่าครูสอน
แต่ผมว่าไม่จิงหรอก คงเปนเพราะอาจารย้ายโต๊ะทำงานบ่อย
คนอื่นๆเลยหาไม่เจอมากก่า ^ ^
อาจารฮาซียะ ตั้งแต่เข้ามาม.1 อาจารก้อเรียกผมว่าไอแก่
วันที่ผมขึ้นม.6 อาจารก้อทักทายผมหมือนเดิมว่า
ไอแก่แปปเดียวขึ้นม.6แล้วนะ
ตอนนั้นผมใจหายมากเลยรู้สึกเวลามันเร็วเหลือเกิน
พอวันนี้อาจารบอกว่า ไอแก่เอ็งจะจบม.6แล้วนะ
น้ามตาผมก้อไหลออกมา เฮ้ออออออ
อาจารลัก อาจารเปน1เดียวในโรงเรียน
ที่เรียกผมว่า "นาว" ตลอด3ปี ถึงจะไม่ค่อยได้เจออาจาร
แต่อาจารก้อยังไม่เคยลืมผมเสมอ
ขอบคุนอาจารมากๆคับ
ยังไหว้อาจารไม่ครบทุกคนเลย
ก้อหมดวันซะแล้ว
กลับมาพักที่ห้องกน.
น้องๆเอาเฟรนชิบมาให้เขียน
กุยืมหลายๆคำพูดของพี่ๆที่เคยบอกกุ
มาเขียนให้กับรุ่นน้อง
"เวลาในสามเสนของพี่หมดลงแล้ว
ต่อไปนี้ โรงเรียนอยู่ในมือของน้อง
ดูแลโรงเรียน ตอบแทนโรงเรียนให้เต็มที่
แล้วน้องจะได้ทุกสิ่งทุกอย่างจากที่นี่เช่นกัน
พี่ไม่ต้องการให้น้องรักสามเสนเท่าที่พี่รัก
แต่อยากให้น้องรักให้มากที่สุดเท่าที่นองจะรักได้
เพราะเรามีเลือดชมพู-เขียวเหมือนกัน
รักน้อง จากพี่นาว "
กุตั้งความหวังไว้กะรุ่นน้องอย่างงั้นจิงๆ
จากนั้นก้อเริ่มเข้าสู่กิจกรรมเปิดใจของห้อง1
กุยังไม่ได้พูดอะไร
เอาไว้เดี๋ยวกุจะอัพสเปซเปิดใจหลังเอ็นเสดนะ
แต่ทั้งที่กุตั้งใจจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว
แต่พอเปิดใจเสด กุก้อร้องไห้
กุไม่ค่อยสนิทกะเพื่อนในห้องหลายๆคน
แตลอด3ปีที่นั่งเรียนอยู่ในห้องมาด้วยกัน
ความผูกพันมันมากมายจิงๆ
กุรักพวกเมิงทุกคนมากๆนะ
หลังจากนั้นก้อไปกินมู๋ทะที่โคโค่ว๊อค
กะชาวหินอ่อนและสหกรณ์
ถึงแม้จะมากันไม่ครบ
แต่ก้อหนุกหนานเฮฮาเหมือนเดิม
อย่าลืมนะ
ศุกที่3ของทุกเดือน
เราจะกลับมาเจอกัน ไปแดกกันเหมือนเดิม ^^
กินกันยังไม่เสดดี กุก้อต้องออกมาก่อน
กลับมาโรงเรียน
มาหาเพื่อนๆกน. ที่นัดกันไว้
ถึงจะเปิดแอเย็นแค่ใหน
แต่ภายในห้องที่เปนเหมือนบ้านของพวกเรา
ก้อยังอบอุ่นเหมือนเดิม
ฟังก่องกะเอ็กเปิดใจ จนแอบน้ามตาไหล
เฮ้ออออออออ
แล้วก้อแยกกันกลับบ้าน
พอพวกเมิงไปกันหมด
กุยืนอยู่กะไออาม 2 คน
วินาทีนั้น กุไม่อยากขึ้นรถกลับบ้านเลยว่ะ
มันเหมือนกับว่า
ถ้ากุก้าวขึ้นรถ
มันก้อเหมือนกับฟางเส้นสุดท้ายได้ขาดลง
ชีวิตมัธยมของกุก้อได้จบลง
เฮ้อ กุยืนอยู่นานพอสมควร ก้อทำใจเรียกรถกลับบ้าน
อารมเสณ้าของกุยังไม่หมดไป
กุอยากเกบมันไว้
เปนความทรงจำดีดี
เพราะชีวิตนี้กุคงมีงานแบบนี้เพียงครั้งเดียว
อยากบอก ณ ที่นี้ว่า
กุรักพวกเมิงทุกคนนะ
รักมากมาย
รักพวกเมิงชิบหาย
ให้ตายเหอะ กุจะรักพวกเมิงตลอดไป
อยากบอกทุกคนว่า
เมิงกะกู เราเพื่อนกัน
เพื่อนกันวันนี้และตลอดไป
"จากวันนี้จะมีเรา เราและนาย
จดจำไว้ตลอดไปไม่ทิ้งกัน
หากมีเราจะมีนาย
ร่วมทางไม่มีไหวหวั่น
เพื่อนกัน เพื่อนตาย ตลอดไป"
"กว่าจะรัก เท่าวันนี้
กว่าจะมีคนมาเข้าใจ
ต้องใช้เวลา ใช่เพียงมองตากันเมื่อไร
อยากจะคิด ต้องจากกัน
เป็นแค่ฝัน แต่ความจิงนั้นเรายังอยู่เคียงข้างกัน
ดั่งวันวาน"
"ฉันมีคนคนนึงที่เปนเพื่อนรัก
ไม่ใช่แค่เพียงครู้จัก
นั่นก้อคือเทอนี่ไง
ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเปนเช่นไร
และฉันก้อยังคงมั่นใจ
เราจะมีกัน"
"ฉันและเทอจะเดินไปด้วยกัน
ไม่ว่าจะทุกหรือว่าจะสุขสรร
ฉันจะมีเทอข้างกาย
วันเวลาจะนานสักเพียงใหน
เพื่อนฉันคนนี้นั้นไม่มีวันห่าง
และไม่มีวันจากไปใหน"
"โชคดี เพื่อนจงเจอะเจอสิ่งที่ดี
ที่เคยฝันไว้ จะไม่ลืมวันนี้ไปจนวันตาย
แล้วเจอกันใหม่ เพื่อนเอย"
"ช่วงเวลาแสนนาน ความปวดร้าว เทอนั้นยังมีฉัน
ไม่อ้างว้าง เราอยู่ข้างกัน
จำเอาไว้ในวันเวลาที่เทออ่อนล้า
เรานั้นยังมีกัน "
"รูปเทอยังยิ้ม ข้างเทอคือฉัน
เพ่งมองดูนานๆ น้ามตาก้อมากก่าเก่า
กี่ปีมาแล้ว เทอเปนอย่างไรบ้างหนอ
ค่อยๆลืมเลือนกันไป
ไม่รู้ทำมัยเหมือนกัน
เรื่องราวเหล่านั้น จึงจบลง "
"คำว่าเพื่อนนั้นมีความหมาย
ไม่ยิ่งใหญ่ แต่จิงใจให้เทอ
เก็บรักษาเอาไว้ให้นาน
เผื่อสักวันกลับมาพบเจอ
ขอให้เทอโชคดีเพื่อนเอย "
"ทุกๆครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้
ก้อขอให้รู้ที่แห่งนี้นั้นยังมีรักอยู่
เคยเปนยังไงในตอนนี้ขอให้รู้
ว่าเทอยังไม่มีเปลี่ยนไป
และทุกๆครั้งที่ได้ฟังเพลงนี้
ก้อขอให้รู้ที่ตรงนี้ไม่ว่าจะนานเท่าไร
เราจะมีกันและกันเปนหนึ่งในดวงใจ
ตลอดไป ก้อเพราะหัวใจเราผูกกัน"
"อยากขอบคุนที่ได้อยู่เคียงข้างฉัน
ให้ฉันได้ผ่านคืนวันที่ดี
อยากบอกเทอว่าหนึ่งเดียวในโลกนี้
เทอคือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน"
"บอกตรงๆว่าแซดหัวใจ
ไม่อยากจะให้อะไรมันต้องเลยผ่าน
อยากหยุดเวลาไว้นานเท่านาน
ไม่ชอบเลยความเปลี่ยนไป
บอกตรงๆว่าแซดเหลือเกิน
ก้อกลัวจะต้องห่างเหิน หมางเมินกันไป
สัญญากันได้มั้ย ไม่ว่านานเท่าไร
จะเหมือนเดิม "
"ฉันจะจำเทอไปในแบบนี้ จำความรู้สึกนี้
จำความรู้สึกนี้ เก็บอยู่ในหัวใจเมื่อยามต้องไกลกัน
ฉันจะมองเทอเปนครั้งสุดท้าย
จะจำทุกอย่างไว้
และจะมีหัวใจเก็บไว้ให้เทอคนเดียว
ฉันสัญญา"
"คืนและวันยังคงหมุนไป
เก็บใจเผื่อไว้บ้าง
ไว้ให้เรา กลับมาพบกัน"
"จะมีกี่คนที่เรา เรียกเพื่อนแท้
ขอเพียงหนึ่งก้อโชคดี กว่าใคร
คงไม่กี่คนที่เรา เรียกเพื่อนแท้
ขอลำบาก เปิดหนทาง ให้ตามหา"
"เพื่อนไม่เคยไม่เคยทิ้งกัน
ไม่ว่าความฝันนั้นจะไกลสักเท่าไร
จะหกล้มซมซานเมื่อไร
เพื่อนจะปลอบใจ
ไม่มีคนที่จะรู้ใจ
ไม่มีใครรักและตาใจเหมือนเพื่อนเก่า
จะยังไงตามใจแต่เรา
เพื่อนเรารักจิง"
"จะอยู่แห่งใหน แม้ไกลหรือใกล้
ขอเพียงเรามีใจ ให้กันเท่านั้นก้อพอ"
"ก่อนจากกันขอสัญญา
ฝากประทับตรึงตา จนกว่าจะพบกันใหม่
โบกมืออำลา สัญญาด้วยหัวใจ
เพราะความรักติดตรึงห่วงใย
ด้วยใจผูกพันมั่นคง
ด้วยความดีนั่นฝังตรึง
จากไปแล้วคำนึง ตรึงประทับดวงใจ
อย่าได้ลืมเลือน
สัญญากันไว้อย่างไร
ขอให้เรามั่นคงจิตใจ
ก้าวไปสรรสร้างความดี"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . .L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
สามเสน 51 ห้อง 1 คณะหินอ่อน ณ สหกรณ์
คณะกรรมการนักเรียนรุ่น 51
19 January . . . พิ ชิ ต เ ข า ช น ไ ก่ . . .ถ้าบอกว่าสเปซกุเปนสถานที่
ที่มีไว้เล่าเรื่องราวชีวิตของกุ
มันก้อคงจะไม่สมบูรณ์
ถ้าขาด เขาชนไก่
สถานที่ที่ชายไทยหลายหมื่นคนต้องไปทุกๆไป
เริ่มตั้งแต่เตรียมของด้วยความตื่นเต้น
แล้วก้อเริ่มยัดลงกระเป๋า
ยัด ยัด และก้อยัด
จนแม่มไม่ลง ลงไม่ไหว
เลยเทออกมาใหม่
คราวนี้เอาออกหมดเลย
ถุงนอนไม่มี - - เลยไม่เอา
ผ้าห่ม เสื้อกันหนาวไม่เอา
ยาสระผม โฟมล้างหน้า ไม่เอา
เสื้อยืดลดเหลือ 4 ตัว
แล้วจากที่ยัดไม่ลงปิดไม่ได้
ล๊อกแซกของกุก้อเกลายเปน
1ในล๊อกแซกที่เบาที่สุดในทันที
กลางคืนไอวิน(แพนด้า)มานอนบ้านกุ
มันก้อไปไม่ทัน
เช้าวันที่ 14
ตื่นตีสามกว่า อาบน้ำแต่งตัว
รวมพลระลอกแรกหน้าปากซอย 0430
ไปรวมระลอก2ที่หน้าโรงเรียน 0500
ต่อแท๊กซี่ไปสวนเจ้าเชษ หนามหลวง
แต่ให้ตายเหอะ กุลืมเอาบัตรรด.มา
เลยกลับไปเอาคนเกือบ
กลับมาเกือบไม่ทันรวมพลก่อนขึ้นรถ
แต้ไม่เปนไรทุกอย่างลงเอยด้วยดี
ขึ้นรถคัน5 นอนหลับๆตื่นๆมาจนถึง
เริ่มด้วยไปฟังบรรยายเรื่องสงคราม9ทัพ
แล้วก้อขึ้นรถต่อมาทำพิธีเปิด
และก้อต่อมาถึงสถานีฝึกที่31
กินข้าวหลวงมื้อแรก ก่อนฝึกพวกท่ายิงปืน
เสดตอนเริ่มเยน เดินกลับมาที่พัก
กองพันปกครองที่ 33
ก่อนแยกย้ายก้อเริ่มแบกกองร้อย
แบ่งหมวด แบ่งกอง
และก้อแบ่งเต้นนอน
เลยได้อยู่พัน33ร้อย2หมวด2หมู่4
เปนหัวหน้าหมู่ด้วยว่ะ - -
แต่เซงโคดได้นอนกะเด็กโรงเรียนอื่น
หาแลกก้อยาก เลยปลงไม่แลกก้อได้วะ
เลยได้นอนเต้นเดียวกะเด็กราชวินิต
ที่เต้น B-36
แต่กุลืมชื่อมันไปแล้วว่ะ ช่างเหอะ
หลังจากเก็บของเข้าตเนเสด
กุก้อเริ่มปฏิบัติการอาบน้ามครึ่งตัว
โดยมีไอแช่มเปนบัดดี้ในการอาบน้าม
เสดแล้วก้อเดินออกมาอย่างสดชื่น
ทิ้งไอพวกซื่อ ที่ไม่ยอมอาบมันทรมาต่อไป
คืนแรกก้อไม่มีไรมาก
ก้อมีการแนะนำครูฝึกประจำกองพัน
แล้วด้วยพันโทลุงตึ่ง - - เปนหัวหน้ากองพัน
ครูตุ๋ยเปนจ่ากองพัน
ครูปิยะเปนครูกองร้อง
แล้วก้อปล่อยแยกยายไปนอน
หลังจากซวยเรื่องลืมบัตรเปนเรื่องแรก
ซวยที่สองของวันก้อมาถึง
กุลืมเอาแปรงสีฟันมา
เอออย่าพึ่งคิดกันว่ากุซกมก
ขนาดไม่แปรงฟันตลอด5วัน
แต่ที่สโลแกนหนังเรื่องเขาชนไก่บอกไว้
"เพื่อนแท้พิสูจได้ที่นี่"
กุเลยได้เอนแท้อย่างไอแช่มที่ให้กุยืมแปรงสีฟัน
อยากน้อยปากกุก้อไม่เน่าไปตลอดหลายวัน
กุรักเมิงชิบหาย ไอแช่ม
ตอนเริ่มจะนอนอากาศก้อยังร้อนๆ
กุแอบดีใจที่ไม่ได้เอาเสื้อหนาว ผ้าห่ม ถุงนอนมา
แต่พอหลับไปรอบนึง
ตื่นมาตอนเกือบตี1
อะโห คราวนี้ของจิง
แม่มหนาวสัส หรือถ้าจะให้ถูก
ต้องเรียกว่าหนาวสั่น มากก่า
เพราะแม่มหนาวชิบหายจิงๆ - -
ทนกันฟันนอนหลับๆตื่นๆ
ตื่นมาตอน 0425 เพราะเต้นข้างๆคุยกันดังโคด
ไม่ใช่ใคร เต้นไอดราฟนั่นเอง
- -เสียงไอดราฟเปนเหมือนนาฬิกาปลุก
ตลอด4คืนบนเขาชนไก่ของกุจิงๆ
เพราะกุตื่นเพราะมันทุกวัน
แต่ว่ากุไม่ได้ด่าเมิงนะดราฟ
กุอยากขอบคุนเมิงมากก่า
ที่ทำให้กุตื่นมาใส่คอมแบตทันเวลารวมพลทุกเช้า
วันที่2ออกเดินทางไปสน.31แต่เช้า
ไปถึงก้อกินข้าวกันก่อน
แล้วก้อเริ่มยิงปืน กุอยู่ช่อง58
ยิงได้ตั้ง 42 ว่ะ แต่เต็ม100นะ 5 5 +
เอาน่ะ อย่าง้อยก้อเข้าเป้าเกือบทุกนัดล่ะวะ
กว่าจะยิงเสดหมดแล้วกลับมาถึงกองพัน
ก้อเที่ยงกว่าๆแล้ว ก้อกินข้าวหลวงอีกมื้อ
แล้วก้อไปเล่นไอ 10 ฐาน เรียกว่าไรจำไม่ได้
แต่กุเล่นไม่ครบว่ะ คนเยอะกุอยู่แถวหลังๆ
เลยขี้เกียจต่อคิว เลยเดินผ่านมาหมดเลย
เสดแล้วก้อมาถึงกิจกรรมสำคัญอย่างนึง
นั่นก้อคือพิชิตยอดเขาชนไก่
เรียกได้ว่าถ้าไม่ได้ขึ้นไปนี่ไม่เรียกว่า
มาฝึกที่เขาชนไก่
แต่มันควรจะเรียกว่ามากฝึกที่
"ทุ่งลาดหญ้า" มากกว่า
(ขอซ้ำเติมไอพวกไม่ขึ้นไปก่อน)
มันเปนการเดินขึ้นเขาระยะทาง 2000 เมตร
ที่เล่นเอาเหนื่อยจิงๆ
กุปวดหัวอยุ่แล้วพอมาเดินขึ้นเขา
เลยเกิดความรู้สึกปามานว่า
หยุดพักไม่ได้
เพราะถ้าหยุดก้อจะเดินต่อไม่ได้ - -
แต่สุดท้ายกุก้อเปนหนึ่งในพวกแรกๆ
ที่พิชิตเขาชนไก่ในปีนี้
ถือธงแถวที่28 ขึ้นไปถึงยอดเขาพร้อมแถวที่7
เหมือนจะเก่งจิงๆ 5 5 5+
ลงเขาเสดก้อกลับกองพัน
และก้อได้อาบน้ามเตมที่จิงๆครั้งแรก
ก้อมันดี อาบน้าม2รอบสระผม2รอบ
แต่ให้ตายเหอะด้วยความมั่วในห้องน้ำ
รอบแรกสบู่ลัก+ยาสระผมแพนทีน+นีเวียล้างหน้า
รอบ2สบู่โพรเทก+ยาสระผมซันซิล+โด๊ปล้างหน้า
เล่นเอาเกือบทุกยี่ห้อเลยทีเดียว
กลางคืนก้อไม่มีไร ครูคุ๋ยปล่อยพักเตมที่
เพราะพรุ่งนี้จะต้องไปฝึก+นอนในป่า
กุสั่นพิชิตความหนาวอีก 1 คืน
ตื่นเช้าก้อออกเดินทางสู่สถานีฝึกที่32
เริ่มฝึกตั้งแต่ยุทธวิธีในการรบ
การพราง กะระยะ สังเกตุการ ฯลฯ
ตอนบ่ายก้อได้ดูงูจิงๆเปนๆระยะประชิด
ตอนครูฝึกจับงูเห่ามาแผ่แม่เบี้ยให้ดู
เล่นเอาแถวหน้าวงแตกเลยทีเดียว - -
และก้อทำกับข้าว+หุงข้าวกินเอง
หมู่กุแฮปปี้มาก ก่อไฟติดเร็ว
หุงข้าวออกมาเฟอเฟคยังกะข้าวที่บ้าน
กับข้าวเสดไว
นั่งกินกันอิ่มหนำ
กลางคืนก้อบุคคลทำการรบในเวลากลางคืน
ตอนกลางคืนนี่หนุกดี
ท่านเหงียนทุกเมื่อ เหงียนยามเช้า
และก้อเหงียนยามดึก เล่นได้เหนภาพมาก
นอนดูดาวเตมฟ้าสวยจิงๆ
ทำให้กุคิดถึงเวลาที่นั่งดูดาวอยู่หน้าบ้าน
ตลอดเกือบ6ปีที่มาอยู่กรุงเทพ ไม่เคยได้ดูดาว
สวยๆขนาดนี้เลยสักครั้ง เฮ้อออออ
คืนนั้นนอนในป่า ก้อได้ย้ายมานอนกะไอจั้ม+โอ๊ค
นอนกันสามคนเต้นเดียวอุ่นมาก
เปนคืนที่หลับสบายที่สุดจิงๆ
ถึงแม้จะไม่ได้อาบน้ามก้อเหอะ
และก้อมาถึงวันที่4 วันที่หลายๆคนถือเปนวันสุดท้าย
และก้อเปนวันที่หนักที่สุด
ก้อคือการฝึกเข้าตีและตั้งรับ
ตอนเช้ากุฝึกตั้งรับ
ในชื่อรหัส อินทรี2
แต่ให้ตายเหอะการตั้งรับที่ทุกคนบอกว่าสบาย
แต่กุซวยโดค โดยสั่งแดกในหลุม
ทั้งวิดพื้นทั้งขุดหลุม
แม่มโดนอยู่หลุมเดียว เหนื่อยชิบ
บ่ายฝึกเข้าตี
คราวนี้เปลี่ยนมาเปน เสือดำ2
เริ่มแรกก้อไปนั่งรอในไร่อ้อย
กว่าจะเริ่มยุทธวิธี
กุก้อกินอ้อยหมดไปลำนึงพอดี - -
แต่มันก้อไม่หนัก+โหดอย่างที่คิดนะ
ก้อแค่วิ่ง+หมอบ ไปเรอื่ยๆก้อจบ
ตอนเยนก้อกลับมาที่กองพัน
แต่ก้อไปฟังบรรยายเรื่องความรักชาติตอนกลางคืน
ดูรูปการฝึกของพวกปี4ปี5แล้ว
ทำให้กุอยากเรียปี5ว่ะ
กุอยากเรียนยิงปืนพก - -
ถ้าแม่มให้เรียนปี5ได้โดยไม่ต้องเรียนปี4
พวกเมิงอาจจะเหนกุเรียนรด.ต่อก้อได้นะ55+
คืนนั้นก่าจะได้นอน กินกันซะเตมที่
คืนนั้นนอนเต้นไอกาด หลับๆตื่นๆจนมาถึงเช้า
เช้าวันสุดท้าย
วันที่จะจบรด.แล้ว
ก้อไปโดดหอ. เสดแล้วก้อมาทำพิธีปิด
และก้อมาถึงเวลาที่รอคอย
นั่งรถกลับบ้าน
ก่อนกลับก้อร่ำลาเพื่อนๆโรงเรียนอื่น
โดยเฉพาะหัวหน้าหมวดกุ
ที่ดูแลลูกหมวดทุกคนอย่างดีมาตลอด
แต่กุก้อลืมถามชื่อเล่นเลยจำได้แต่ชื่อจิง
ฉัตรชัย บูชากุล เมิงดูแลพวกกุดีมาก ^^
แล้วก้อขึ้นรถ กุได้นั่งคัน5เหมือนเดิม
หลับมาตลอดจนถึงนครปฐม
แล้วก้อมาถึงกรุงเทพ ก่อนแยกย้าย
ก้อมีการปฏิญาณตนที่หน้าพระบรมรูปร.6ก่อน
แล้วก้อแยกย้ายกันกลับด้วยความแฮปปี้แบบสุดยอด
เหมือนไม่ได้อยู่กรุงเทพมาเดือนก่า
5 5 5 5+
แต่ก้อถึงเวลาที่พูดได้เตมปาก
ไม่ว่าจะพูดว่า
"กุจบรด.แล้วนะสาส" หรือ
"กุไปถึงเขาชนไก่นะเว้ย ไม่ได้ไปแค่ทุ่งลาดหญ้า"
5555+
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l<.
หัวหน้าหมู่ 4 หมวด 2 ร้อย 2 พัน 33
พันอะไร..พันสามสาม
ฉายา..สิงโต สิงโตเจ้าป่า เอี้ยๆๆๆ 11 January . . ถึ ง เ ว ล า แ ล้ ว . .อัพสั้นๆระบายอารมณ์
ตอนนี้กุรู้สึกเซงจิงๆว่ะ
อาจจะมีบางคนคิดว่า
ที่กุเซงเปนเพราะยื่นสมาท
ไม่ผ่าน
ไม่ใช่หรอก เรื่องนี้กุไม่เครียดเท่าไร
อาจจะมีส่วนนิดหน่อย
แต่คงไม่ใช่ส่วนใหญ่หรือทั้งหมด
ช่วงนี้กุทะเลาะกะแม่ทุกวัน
กุกลับบ้านดึก
กุแทบไม่ได้อ่านหนังสือ
ทั้งที่เหลือเวลาไม่มากเลย
กุไม่กล้านับวันที่เหลือ
เพราะมันทำให้กุต้องออกสู่โลกความเปนจิง
โลกความเปนจิงที่หลายๆคนบอกว่าโหดร้ายอยู่เสมอๆ
แต่คงไม่ใช่พราะโลกหรอกที่โหดร้าย
คนเราต่างหากที่เปนสาเหตุ
แต่ก้อโทดโน่นโทดนี่อยู่เรื่อยๆ
แม่โทรมาหากุทุกวัน
และทุกครั้งกุจะยังไม่กลับบ้าน
และแน่นอน
ยังไม่ได้อ่านหนังสือ
วันนี้ก้อเช่นกัน
แต่วันนี้กุพูดกะแม่ไม่ค่อยดี
กุรู้ความหายของทุกคำที่แม่เตือน
แต่กุก้อไม่เคยคิดจะทำอะไร
กุทำให้แม่ร้องไห้
เหมือนกับนิยามความเปนตัวกุ
"ทำไมกุเหี้ยแบบนี้วะ"
แต่ไม่หรอก ไม่เกิน 10 นาทีกุก้อลืม
กุออกจากห้องกน.
กุเจอไอตามนั่งอ่านหนังสืออยู่
ตามพึงติวเลขเสด
ตามเปนเพื่อนซี้คนหนึ่งของกุ
แต่กุไม่เคยรู้หรืออาจจะลืมว่า
ตามอยากเรียนอะไร
กุลองตามตามดูเล่นๆ
ตามบอกว่าอยากเรียนสัตวแพทย์ เกษตรฯ
มันอาจจะดูธรรมดากับหลายๆคน
แต่สำหรับตามที่เพื่อนๆไม่มีใครติดว่าจะติด
ตามขยัน พยายาม ไขว่คว้าความฝันของมัน
แล้วกุล่ะ
ดูจากเกรดกุ
ถ้าอยากเข้าวิดวะ จุฬาฯ
ไม่มีใครกล้าบอกหรอกว่ากุสอบไม่มีทางติด
แต่กับตัวกุ
ตัวกุที่ยังไม่มีอะไรเลย
ตัวกุที่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย
วิดวะเกษตรหรือลาดกระบัง
ยังดูห่างไกลเหลือเกิน
กุกลับถึงบ้าน
กุโทรไปขอโทดแม่
แม่ไม่ได้พูดอะไรมากมาย
แต่แค่ประโยคเดียว
"แม่รักนาวนะ
อย่างให้แม่เปนห่วงเยอะนะลูก"
แล้วแม่กุก้อวางสายไป
กุคิดถึงแม่มากมาย
น้ามตากุไหล กุร้องไห้
กุไม่เคยให้อะไรกะชีวิตตัวเองเลย
แต่อีก 43 วันที่เหลือ
ออต้องหักที่ไปเขาชนไก่ออกไปอีก5วัน
เหลือ 38 วัน
คงถึงเวลา
ที่ต้องออกสู่โลกของความเปนจิงซะที
ไม่ใช่เพื่อทำให้ดีที่สุด
แต่ต้องทำให้ได้
อยากที่กุเคยบอก
วิดวะสักที่เว้ย
"และจะไม่ท้อเพราะหัวใจยังยึดมั่น..
หนทางของเรา..เราขีดเอง.."
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . .L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
23 December . . ค ว า ม อ บ อุ่ น แ ล ะ ค ว า ม เ ศ ร้ า ข อ ง ก า ร จ า ก ไ ป . .สวัสดีมายสเปซ
ตอนแรกกะว่าจะไม่อัพสเปซซะแล้ว
อยากให้บล๊อกอันที่แล้ว
ทำสถิติเม้นสัก100อัน
แต่ไม่ถึงว่ะ T-T
ไว้อัพวันจบม.6
กุอาจจะลองทำสถิติอีกครั้ง
ช่วงนี้ชีวิตสับสนวุ่นวาย
ตั้งแต่กุรู้ข่าว
ว่าอาม่ากุล้ม เส้นโลหิตในสมองแตก
ต้องผ่าตัด ตอนนั้นกุก้อแอบช๊อค
และก้อทำใจอยู่ลึกๆ
ผ่าตัดครั้งแรก
อาการก้อไม่ดีขึ้น
แต่พอผ่าตัดครั้งที่สอง
คืนแรกก้ออาการดีขึ้น
เลือดหยุดไหล เหลือแค่รอดูอาการ
ทำให้กุมีความหวัง
ว่าอาม่ากุคงจะไม่เปนรัย
กะว่าจะกลับบ้านไปเยี่ยม
และก้อถือโอกาสกลับไปดู
งานประจำปีที่บ้านสักครั้ง
วันพุด
แม่โทรมาบอกว่า
อาการอาม่าไม่ค่อยดี
อยากให้กุกลับบ้านด่วน
อืม ตอนนั้นกุแอบหวังนะ
ว่ากุอาจจะกลับไปทัน
อย่างน้อยก้อได้เจออาม่าสักนิด
ทุ่มนึงพ่อโทรมาบอกว่า
อาการอาม่าไม่ดีแล้ว
ให้ลงรถไฟที่โคราช
จะได้ไปดูอาม่าเลย
เกือบๆ3ทุ่ม
พ่อโทรมาอีกที
บอกว่าให้ไปลงที่บัวใหญ่เหมือนเดิม
อาม่าเสียแล้ว
ต้องยอมรับว่าถึงกุจะทำใจมาบ้างแล้ว
แต่ตอนที่พ่อกุบอก
กุก้อมีน้ามตาไหลออกมาอยู่ดี
กุอยากกลับไปเจออาม่าก่อนที่ท่านจะเสีย
ถึงแม้ในความจิง
ถึงมีกุอยู่มันก้อไม่อาจจะช่วยให้อะไรดีขึ้นมาได้
แต่กุก้ออยากนะ
อยากที่จะอยู่กะอาม่าในวินาทีสุดท้ายของชีวิต
ถึงบัวใหญ่ตอนเกือบตีหนึ่ง
พ่อกุมารับที่สถานีรถไฟ
พ่อยังคงยิ้มแย้ม
ซูปเปอฮีโร่ตลอดกาลของกุยังคงเข้มแข็งเสมอ
พ่อบอกให้ไปนอนพักที่บ้าน
พรุ่งนี้ค่อยไปโรงบาล
คืนนั้นกุนอนไม่ค่อยกลับ
ตอนเช้ามาถึงโรงบาลตอน8โมง
ทุกๆคนเข้าไปกราบศพอาม่า
ก่อนที่จะนำศพลงโลง
สภาษิตที่ว่า
"ไม่เหนโลงศพไม่หลั่งน้ำตา"
ยังคงเปนจิงเสมอ
ไม่มีลูกหลานคนใหนจะคิดว่า
อาม่าจะด่วนจากไป
ป้ากะอากุร้องไห้ไม่หยุด
ระหว่างทางที่พาร่างของอาม่ากลับมาที่บ้าน
เปนช่วงเวลาที่ในหัวกุว่างจิงๆ
อาม่าเปนญาติสนิทคนแรกที่จากไป
กุไม่อยากคิดถึงอดีต
สมัยเด็กๆ ตอนยังไม่มาอยู่กรุงเทพ
กุจะไปช่วยอาม่าขายของทุกๆวัน
อาม่าจะซื้อขนมมาให้กิน
หรือไม่ก้อไม่ตังกุไปซื้อขนมตลอด
อาม่ารักและเอ็นดูหลานๆทุกคนเสมอมา
กุไม่อยากคิดถึงปัจจุบัน
ที่อาม่าไม่มีลมหายใจอีกต่อไปแล้ว
กุไม่อยากคิดถึงอนาคต
ที่กุไม่ได้เจออาม่าเวลาที่กุกลับมาบ้าน
ไม่มีอาม่าที่ซื้อขนมมาฝาก
อาม่าที่เรียกกุกินข้าวเวลากุขับมอไซเล่น
พ่อบอกว่า
ให้กุเข้มแข็งเพราะคนเราถึงเวลาจะไปก้อต้องไป
เฮ้อออออ
เวลาโหดร้ายกะคนเราเสมอจิงๆ
กุอยู่ร่วมงานศพ2คืน
แล้วกุก้อกลับมาสอบรด.วันอาทิตแล้วก้อมาเรียน
แต่กุอยากกลับไปช่วยงานศพอาม่า
เลยโดดเรียนวันพะหัดกะศุก
ขึ้นรถไฟกลับบ้านพร้อมกับพี่กุตั้งแต่เย็นวันพุด
ลูกหลานอาม่าทุกคนกลับมาจากหลายๆที่
เปนช่วงเวลาที่อบอุ่น ที่กุไม่ได้เจอมานานแล้ว
และคงจะเปนช่วงเวลาที่มีความสุขมากๆจิงๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะสาเหตุที่ทุกคนกลับมาเจอกัน
คือการที่อาม่าจากไป
ทุกคนยังยิ้มแย้ม พูดคุย หัวเราะกันเหมือนเดิม
ทั้ง เจ๊หนิง เจ๊หลิน เฮียหนุ่ย เฮียมี่ เฮียนุ๊ก
วิน อ้น โจ้ ไอซ์ เอิธ และน้องใบบัว
แต่ลึกๆแล้วทุกคนล้วนเสียใจรวมทั้งกุด้วย
วันศุก วันที่ทำพิธีฝังอาม่าที่สุสาน
ช่วงเวลาสั้นๆแค่ 15 นาที
ที่ลูกๆหลานๆทุกคน
พาร่างของอาม่าไปยังบ้านใหม่
ที่อาม่าจะได้นอนพักตลอดไป
เปนช่วงเวลาแห่งความเศร้าจิงๆ
เปนครั้งแรกที่ได้เหนน้ำตาของพ่อกุ
ทุกคนร้องไห้
เพราะนี่คือโลกของความเปนจิง
ที่ไม่มีปาฏิหารเหมือนในนิยาย
ได้แต่หวังให้อาม่า
มีความสุข ณ บ้านแห่งใหม่
โดยไม่ต้องเปนห่วงลูกหลาน
ตลอด16ปีปีในชีวิตของกุ
กุไม่เคยได้ยินอาม่าพูดว่ารักลูกหรือหลานคนใหน
แต่ทุกสิ่งที่อาม่าคอยทำคือความรักที่มีต่อลูกๆหลานๆทุกคนจิงๆ
คืนนั้นขึ้นรถไฟกลับมากรุงเทพ
เปนครั้งแรกที่กุไม่มีความคิดว่าอยากกลับมากรุงเทพเลยแม้แต่นิดเดว
ถึงแม้ที่นั่นจะหนาว อุณหภูมิ 17-18 องศา
กรุงเทพดูจะร้อนก่ามากมาย
แต่ในแง่ของจิตใจแล้ว
โคราชบ้านเราอบอุ่นและน่าอยู่ก่าจิงๆ
พึ่งเข้าใจประโยคที่ว่า
ความหนาวไม่ขึ้นกับอุณหภูมิ
เฮ้อออออ
"บ้านเราอบอุ่น...
จากไปเมืองกรุง...
คิดถึงบ้านเรา..."
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
ที่ระลึกถึง
ความอบอุ่นและความเศร้าของการจากไป
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
หลานคนที่ 7 ของอาม่า 25 November . . . 6 ค รั้ ง ใ น ค ว า ม ท ร ง จำ . . .ถ้าในช่วงวันสองวันนี้
ใครสักคนพูดขึ้นมาว่า
"กุอัพอัพสเปวว่ะ" ขึ้นมา
กุเชื่อว่าหลายๆคน
คงจะคิดถึงงานกีฬาสี
สำหรับกุงานกีฬาสีจัดเปนงาน
ที่ดยอดที่สุดสำหรับกุ
แต่ ณ ช่วงเวลาตอนนี้
ที่กุนั่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนหน้าสหกรณ์
สถานที่ที่เรยีกได้ว่าเป็นห้องที่สำคัญห้องหนึ่ง
ในบ้านหลังใหญ่ บ้านสามเสนวิทยาลัยแห่งนี้
ซึ่งทั่วทั้งโรงเรียนคือห้องทำงาน
มีโต๊ะหินอ่อนเปนห้องนอน
มีห้องกน.เปนห้องนั่งเล่นที่พึ่งต่อเติมเข้ามาในชีวิต
นั่งมองบรรยากาศรอบๆโรงเรียน
มองแสตนทั้ง 5 สี
นั่งคิดถึงกีฬาสี 6 ครั้งที่ผ่านมา
ซึ่งก้อเผอิญที่การเรียงตัวของแสตนปีนี้
ตรงกับปีที่กุอยู่ม.1พอดี
ตอนนั้นกุอยู่สีเขียว
เป็นน้องๆบนแสตน
กุเคยร้องไห้ตอนรุ่นพี่ไม่ปล่อยกลับบ้าน
กุเคยนัดกับเพื่อนโดดลงจากแสตน
เพราะรุ่นพี่ปล่อยช้า
แต่สุดท้ายปีนั้นสีเขียวได้ที่1ทั้งแสตนและถ้วยใหญ่
กุยังจำพี่เม พี่ลิตู และอีกหลายๆพี่ได้
ผ่านไปม.2 ปีนี้กุอยู่สีเหลือง คณะสุโขทัย
กุขึ้นแสตนเหมือนเดิม ปีนี้กุเปนเดกเรียบร้อย
แต่แสตนได้ที่ 2 แพ้สีฟ้า
แต่สุโขทัยได้ถ้วยใหญ่
แน่นอนกุยังจำ พี่นุ่น พี่ต้น พี่สิง และอีกหลายๆพีเหมือนเดิม
ม.3 กุยังอยู่สีเหลืองเหมือนเดิม
เพียงแต่ปีนี้กุไม่ได้ขึ้นแสตนแล้ว
ปายทำการแสดงกะรุ่นพี่เป็ด
กุเต้นเพลงของ scrub ชื่อเพลงไรกุจำไมได้ละ
ใส่กล่องเปนคอมพิวเตอร์ด้วย
ถึงกุจะโดดซ้อมบ่อย
แต่กุก้อสนุกมั่กมาย
แน่นอน พี่เป็ด พี่ไวย พี่กริช พี่ใบปอ
พี่ไอ๋ พี่หมี่ พี่กิ๊บ ยังอยู่ในความทรงจำของกุเสมอ
ปีต่อมาม.4 กุย้ายมาปักหลังที่คณะอู่ทอง สีฟ้า
ปีนี้ทำการแสดงกะพี่ๆห้อง 7
กุอยู่กลุ่มกรีซ จำได้ว่าตอนวันเต้นจิง
กุแอบเต้นมั่วอยู่ตั้ง 2 ทีแน่ะ - -
ถึงแม้ว่าการแสดงจะได้ที่ 2
แต่เปนปีแรกที่ได้มิตรภาพระหว่างรุ่นพี่รุนน้องที่ดีก่าปีที่ผ่านๆมา
และนี้กุได้รู้จักพี่หวาน รุ่นพี่ที่กุเคารพที่สุด
คนที่เปนแบบอย่างในการทำงานใหกับกุ
ทั้งงานสี งานโรงเรียน งานกน.
และแน่นอน รวมทั้ง พี่ป่าน พี่นัท
พี่มด พี่อาต ก้อด้วย
และแล้วก้อมาถึงม.5 ปีแรก
ปีที่ต้องเปนร่นพี่คุมรุ่นน้อง
ปีที่ต้องคุมน้องๆทำการแสดง
ปีที่ต้องมีความรับผิดชอบมากก่าเดิม
ปีที่ต้องวิดน้ำและถมหทายในสนาม
ปีที่กุคุมฉากการแสดง
ปีที่กุร้องไห้ตอนวันซ้อมใหญ่เพราะไม่มีคนยกฉาก
และเปนปีที่กุร้องไห้เมื่อการแสดงวันจิงสำเร็จไปได้ด้วยดี
ถึงแม้จะได้ที่ 2 แต่ความประทับใจตอนนั้น
ตอนที่เหนฉากทุกฉากที่ต้องวิ่งออก
จากฝั่งอาคาร 1 ที่กุคุม
ตอนที่ทุกๆคนเต้นรวมในฉากรำพัด
มันบรรยายไม่ถูกจิงๆ
แต่ปีนี้อู่ทองได้ที่1ถ้วยรวมด้วย
เวลาผ่านมาถึงปีที่รุ่นพี่บอกว่า
เปนปีที่เวลาเดินเร็วที่สุด
ก้อคือปีนี้ ที่กุอยู่ม.6
ซึ่งมันก้อเร็วจิงๆ
เร็วจนแปปเดียวก้อมาถึงกีฬาสีครั้งสุดท้ายแล้ว
ถึงแม้ว่ากุจะไม่ได้ช่วยเพื่อนๆคุมแสตนเท่าไร
ได้แต่คอยแอบทำงานที่เกี่ยวกับแสตนอยู่ข้างหลัง
คุมวิ่ง คุมกีฬา ช่วยน้องๆคุมฉากการแสดง
และแน่นอนงานกน.
กุเคยฝันว่าปีที่กุอยู่ม.6
ปีสุดท้ายของกุ
จะต้องเปนปีที่อู่ทองยิ่งใหญ่ที่สุด
ถึงแม่อู่ทองของพวกเราจะไม่ยิ่งใหญ่ในเรื่องของผลงาน
แต่ในเรื่องความประทับใจและความทรงจำแล้ว
เปนอะไรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจิงๆ
กุดีใจจิงๆที่ได้มีโอกาส ได้มีกีฬาสีที่ดีแบบนี้
ถึงแม้ว่าฝนจะตก
วิ่งจะโดนตัด บอลจะไม่ได้เตะ
แต่เปนเล็กน้อยจิงๆเมื่อเทียบกับสิ่งต่างๆที่ได้ทำอย่างเตมที่
ตลอด 6 ครั้งที่ผ่านมามีรุ่นพี่หลายๆคนที่กุประทับใจ
และเกบไว้ในความทรงจำ
กุไม่รู้ว่าโดนน้องคนใหนเกบไปไว้บ้างรึป่าว
แต่ที่แน่นอนเลยก้อคือ
น้องๆทุกคนที่ถึงกุจะไม่ได้รู้จักจิงๆจังๆ
จะอยู่ในความทรงจำของพี่ๆแน่นอน
และสุดท้ายมิตรภาพ ความสามัคคี
ความร่วมแรงร่วมใจทำงาน
เพลงบูมที่พวกเราช่วยกันร้อง
ชักกะเย่อที่พวกเราช่วยกันดึง
งานทุกๆอย่างที่พวกเราช่วยกันทำ
ความทรงจำและความประทับใจที่ช่วยกันสร้าง
จะอยู่ในใจกุตลอดไปแน่นอน
ขอบคุณกีฬาสีของสามเสนวิทยาลัย
แต่กุไม่อยากบอกว่า
ขอบคุน เพื่อนๆคณะอู่ทอง
ขอบคุณ เพื่อนๆคณะยุดยา
ขอบคุน เพื่อนๆคณะรัตนโกสิน
ขอบคุณ เพื่อนๆคณะเชียงแสน
ขอบคุน เพื่อนๆคณะสุโขทัย
เพราะมันจะเปนการแบ่งแยกเกินไป
กุอยากบอกจกาใจว่า
ขอบคุนเพื่อนๆสามเสน 51 ทุกคน
ที่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ผ่านมา
สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี
อยากบอกทุกคนว่า
"กุรักพวกเมิงชิบหายเลยว่ะ"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
17.01 น. โต๊ะหินอ่อนหน้าสหกรณ์
โรงเรียนสามเสนวิทยาลัย 20 November . . . เ พ ร า ะ กุ เ สี ย ใ จ . . .21.11
" . . อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน
ตามความคิดสติเราให้ทัน
อยู่กับสิ่งที่มี่ ไม่ใช่สิ่งที่ฝัน
และทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุด . . "
เพลงนี้คงรู้จักกันดี
กุชอบนะชอบมากด้วย
ตอนนี้กุฟังเพลงนี้ต่อกันหลายรอบละ
น่าจะเกิน 25 รอบ
เพราะกุเสียใจ
21.00
กุเสียใจ หลายคนปลอบกุ
กุคิดว่ากุมีแต่เพื่อนดีดี
ทุกคนให้กำลังใจกุ
แต่กุก้อยังนั่งร้องไห้อยู่ดี
เพราะกุเสียใจ
20.37
กุยังนั่งร้องไห้ไม่หยุด
ผ้าเช็ดหน้าของกุเปียกหมดเลย
กุได้รู้คะแนนของเพื่อนหลายๆคน
และกุก้อเซง
เพราะกุเสียใจ
20.31
ปั้มโทรกลับมาหลังจากกุยิงไป
กุบอกปั้มว่าผลสอบออกแล้ว
และกุก้อร้องไห้
ปั้มปลอบกุ
แต่กุก้อร้องไห้ต่อไป
เพราะกุเสียใจ
20.16
กุโทรไปหาแม่
แม่บอกกุว่าไม่ต้องเสียใจ
แม่บอกกุว่ากุอายุยังน้อย
แม่บอกกุว่า กุชอบบอกคนอื่นว่า กุอายุยังน้อย
เรียนซ้ำอีกปี หรือเอ็นใหม่อีกปีก้อยังไม่ช้าไป
แม่บอกกุว่า ตอนนี้แม่อยากกอดนาวนะ
เข้มแข็งนะลูก
และกุก้อเริ่มร้องไห้
กุคิดถึงแม่มากเลย
เพราะกุเสียใจ
19.38
ไอแช่มโทรมาบอกกุว่าคะแนนวิดวะออกแล้ว
กุเปิดดู
และกุก้อพยายามทำใจ
เพราะกุเสียใจ
เมื่อวันก่อนๆนี้
กุเปนคนที่ไม่เคยผิดหวังเรื่องเรียน
ไม่ว่าเกรดหรือผลสอบอะไรจะออกมายังไง
กุรับได้เสมอ
วันนี้
เพราะคะแนนวิดวะกุได้ 36
เพราะมันเปนการสอบครั้งแรก ที่กุตั้งใจมาก
เพราะกุไม่เคยทุ่มเทให้กับการอ่านหนังสือขนาดนี้มาก่อน
พรุ่งนี้
กุไม่รู้ว่ากุจะพร้อมทำใจรึยัง
กุพึ่งรู้สึกท้อแท้ขนาดนี้เปนครั้งแรก
กุต้องพยายามลุกขึ้น
วิดวะมันก้อแค่ 10 เปอเซนจาก100
กุยังมีอีก90เปอเซน
" . . อ ยู่ กั บ ค ะ แ น น ที่ มี . . ไ ม่ ใ ช่ ค ะ แ น น ที่ ฝั น . . "
ขอบคุนทุกกำลังใจและคำปลอบใจจากเพื่อนทุกคน
ขอเวลาให้กุลุกขึ้นสักระยะ
เพราะกุเสียใจชิบหายเลยเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< . 17 October . . อั ง ค า ร วิ ป โ ย ค ก ะ วิ ด ว ะ สั ส ด อ ก . .เปิดชื่อเรื่องเหมือนจะน่าสนใจ
อังคารวิปโยค
กุไม่รู้หรอกวิปโยคแม่มหมายถึงไร
แต่แม่มน่าจะเข้ากะสถานการนี้ได้นะ
เรื่องมันเริ่มแบบไม่ค่อยเหมือนทุกวัน
วันนี้ต้องตื่นแต่เช้า
พกความมุ่งมั่น + มั่นใจที่ไม่ค่อยจะมี
ไปหอวังพร้อมซินกะโม
เจอเพื่อนเยอะแยะ
แม่ม หน้าอย่างกุมาสอบครูไม่ได้หรอวะ
ว่ากันจัง หน้าตาแบบนี้รักเด็กนะเว้ย
ครูอนุบาลนี่ยิ่งเข้าเลย - -
สอบครูด้วยความปวดหัว
ความสัมพันธ์ระหว่างรูป
แม่มจะให้กุหมุนรูปห่าไรนักหนาวะ
รูปแม่มก้อมึนสาส
มันยากหรือว่ากุไม่ชอบไม่รู้
รู้แต่ว่า กุไม่น่าไปสอบเลย
แม่มตัดกำลังการทำวิดวะตอนบ่ายกุชิบๆ
บ่ายสอบวิดวะ
แม่มชิบหาย ผิดโง่ๆกระจาย
ข้อมั่นใจเสือกผิด อัตนัยง่ายๆก้อทำไม่ได้
เครียดชิบ - - สงสัยกุต้องทำใจไปเก็บโอเน็ต เอเน็ตเอา
ที่อ่านมามันยังไม่วิปโยค
เรื่องมันเริ่มวิปโยคเมื่อพวกกุสอบเสด
และก้อปายสวนรถไฟ
ปายกัน 10 ก่าคน เช่าจักรยานร้านอีป้าคนหนึ่ง
ร้านแม่มอยู่ซ้ายมือสุด (คัยไปก้ออย่าไปเช่า เชื่อกุ)
ขับๆอยู่โซ่จกัรยานกุตก
แล้วมันเสือกติด เอาออกไม่ได้
เหล่าว่าที่วิดวะทั้งหลายที่มาสอบวันนี้
ก้อเอาออกไม่ได้ ชิบหายและกุต้องลากรถไปคืน
ด้วยความเปนคนดีลากไปคืน
อ๊ะเยดกุเหนื่อยชิบ ไปถึงป้าแม่มไม่ให้กุขับต่อ
แม่มเอาจกัรยานคืน หาว่ากุไปขับจกัรยานแม่มรุนแรง
แม่มโยนตังใส่กู ไอชิบหาย
กุยิ่งเครียดๆเรื่องสอบอยู่ ก้อฉุนดิ
กุก้อเลยโยนตังใส่แม่มคืน แล้วบอกแม่มว่า
ผมขับแล้ว ผมไม่เอาตังคืนหรอก แต่ป้าแก่แล้วทำแบบนี้
มันทุเรดชิบเลยว่ะ
และกุก้อออกมาหาเพื่อนกุ
เด็กในร้านแม่มมีพูดว่า ให้เพื่อนมันออกมาตาม
ก้อม่ายมีมา กุเลยให้เพื่อนๆเอาจกัรยานไปคืน
แล้วก้อไปเช่าร้านอื่นแทน
(ด้วยความสะใจอารมณ์วัยรุ่นของกุ)
เรื่องวิปโยคมันยังไม่จบ
พวกกุไปเตะบอลที่สนามฟุตซอล สวนรถไฟกันต่อ
ตอนแรกที่ไปกุไม่ได้อยู่ กุตามมาทีหลัง
พวกมันไปจอดรถจกัรยาน ก้อมีพนักงานคนนึง
แม่มชื่อเสน่ นามสกุลเหี้ยไรไม่รู้จำไม่ได้
ออกมาบอกให้จอดรถดีดี เออก้อยังไม่มีไร
พวกมันก้อเลยไปเตะบอลกัน แล้วกุตามมาเตะตอนหลัง
อยู่ๆหลังจากยิงประตูที่ 203 ในชีวิตของมัน
(มันบอกกุแบบนี้)
ไอวงแม่ม หนังฉีก เลยได้แต่นั่งมองคนอื่นเล่น
พอเลิกเล่นกัน เลยไปที่สำนักงาน
ที่แม่มมีฟิตเนสที่เปิดใหม่ของสวนรถไฟอะ
(เรื่องนี้กุก้อม่ายอยู่)
เชี่ยมู๋(ปธ.นร.คนดัง) ก้อพาผู้บาดเจ็บไป
ขอทำแผล ด้วยคำพูดง่ายๆ
"มีที่ปฐมพยาบาลมั้ยคับ เพื่อนเปนแผล"
พนักงานแสนดีของกทม.ตอบด้วยความน่ารัก
เปนแผล"เมิง"ก้อไปโรงบาลดิ
แค่ให้เล่นก้อบุญแล้ว
เหล่าวัยรุ่นแบบพวกกุก้อฉุนดิ
เหนกุเปนเด็กแล้วพูดรัยหมาๆแบบนี้หรอวะ
พวกกุก้อปายพูดดีดีนะ
เออ พอเข้าไปอีกรอบ
แม่มก้อถามว่า จะเอารัยอีก
แล้วก้อมาขอชื่อ กะเลขประจำตัวไป
เชิญๆเอาปายเหอะ โทรไปฟ้องเลยสามเสนอะ
พวกกุไม่ผิด ก้อคอยดู
ที่เชี่ยๆของแม่มยังไม่จบ
แม่มมาถามเพื่อนกุต่อว่า
ใส่ชุดนักเรียนไปซ่อมกันมาหรอ
อะเชดแม่มสาสสสส
ถ้ากุอยู่นะ กุจะควักปพ.ให้แม่มดู
สาส เกรดเฉลี่ย 3.88 แบบกุ
ต้องมาซ่อม สัดดอกกกกก
แบบต้องยืมคำเพื่อนกุมา
"อยากเอาหมุดพกปาหัวแม่มจิงๆ"
เลยปายคุยกะยาม แล้วพาไอวงไปทำแผล
ที่สำนักงานอีกที่ในสวน
เสดแล้วก้อกลับมาขอชื่อไอพนักงานห่านี้
เลยได้รู้ชื่อมันมา ตำแหน่ง "หัวหน้าฝ่ายกิจกรรม"
หัวหน้าฝ่ายกิจกรรม พูดจาหมาจิงๆ
ไอวง จะเข้าไป + ละ ดีไปดึงกันออกมาทัน
เรื่องมันเหมือนจะจบแค่นี้
พวกกุก้อเลยไปกินข้าวที่อารีกันต่อ
ร้าน อีตุ๊ดตามสั่งเหมือนเดิม
แท๊กซี่คันแรกไปกัน 4 คน
กุ วง ป้อง วิน
ตอนลง สาสกุเสือกซวย
โทรศัพมือถือหล่นบนรถ
มารู้ตัวตอนจะสั่งข้าวกินละ
เลยลองวัดดวงโทรปาย ดังอยู่10ก่าทีก้อมีคนรับ
กุก้อใส่รัวเลย พี่คับ อยุ่ใหนคับ
ลืมโทรศัพคับ ผมไปเอาคืนได้มั้ยคับ - -
แต่ปลายสายตัดคำพูดกุทุกคำด้วยประโยคเดียว
"Can u speak English ?"
น่านล่ะ กุก้ออังก่งอังกิดที่เรียนมาตลิดชีวิตกุ
ใส่ไปใส่มา ก้อยังไม่รู้เรื่อง
ให้ไอวงคุย ได้คีเวิดมาคำนึง
ห่าไรอิ้นๆ ไม่รู้
ปรากฏว่าสักแปป ก้อมีเสียงคนพูดไทย
คือฝรั่งไปถึงโรงแรม แล้วก้อเอาโรศัพให้พนักงานคุยให้
เลยได้เรื่องว่า อยู่ แกรน ทาวเว้ออิน พระราม6
อะเชดม่อน กุก้อไปเลยดิ มอไซไปถึง
โทรเข้าปายอีกที มันก้อพูดไรไม่รู้
กุฟังไม่รู้เรื่อง สำเนียงมันก้อแปลกๆ
จับได้คำเดียว รีเซฟชั่นนิส - -
กุเข้าใจว่ามันหมายถึง พนักงานต้อนรับ
กุก้อวิ่งเข้าไปเลย
พนักงานบอกว่าเค้าขึ้นปายบนห้องพักละ
เลยลองโรตามให้
กุก้อรอ แม่มถ้าโทรศัพกุหายนี่ซวยสัดดอกแน่ๆ
สักพักก้อมีฝรั่งคนนึงลงมา
ถ้านึกภาพไม่ออกก้อลองเปิดกุเกิ้ล เซิทหาภาพ
มาเซโล่ ซาลาส - - กองหน้า นักบอลคนนึง
ดูจากลักษณะแล้ว ก้อคงเปนอเมกาใต้
ถึงว่าสำเนียงแปลกๆ
เค้าเอาโทรศัพให้กุ ก้อกุไม่รู้ห่าไรและ
ชีวิตกุสถานการนี้รู้อยู่คำเดว
thank you ปาย 4-5 รอบ ยกมือไหว้
เค้าก้อพูดไรไม่รู้ - - เออ แล้วกุก้อออกมา
กลับมาร้านอีตุ๊ด กินข้าว ท๊อคตอนิดนึง
แล้วก้อกลับบ้าน
แม่ม เหตุการสลัมดอกเกิดเยอะจิงๆ - -วันนี้
อย่าชวนกุไปใหนวันอังคารอีกนะเว้ย
กุว่ามันคงเปนวันที่ไม่เหมือนกะพวกเรา
- -
เหนือยละ กุไปทำใจกะข้อสอบวิดวะก่อน
เครียด สัด ดอก จิงๆแม่มเอ้ย
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
+ ~ G . H ! /\/ + ๐ /\/ [ Z l-l l< ] ~ + 23 September . . . เ กิ ด อ ย า ก บ่ น. . .เฮ้ออออออออออออออออออออออ
ขอถอนหายใจยาวๆสักเฮือก
หลังจากไม่ได้เข้าสเปซตัวเองมาตั้งนาน
ครั้งสุดท้ายรู้สึกจะตั้งแต่มิถุนา
ตอนนั้นเดือน 6 นี้ก้อเดือน 9
3เดือนพอดี อูวนานเหมือนกันแฮะ
เวลา 3 เดือนเดินปายร็วมั่กมาย
แปปๆ หลังจากไปค่ายสภาตอนเปิดเทอมไม่นาน
ก้อมาถึงช่วงสอบปลายภาคอีกละ
เร็วนา จะถึงกีฬาสีงานใหญ่
งานสั่งลาของพวกเราม.6ซะแล้ว
แต่อย่างว่ายังมีเวลาอีกตั้งเกือบ 2 เดือน
ก่าจะถึงกีฬาสี และก้ออีกตั้ง 5เดือนกว่าๆ
ก่าจะถึงวันสุดท้ายของพวกเรา
ด้แต่หวังว่าเวลาคงไม่จัยร้ายจนเกินไป
ช่วงนี้ก้อเรียกได้ว่าเปนช่วงเวลาไร้สาระ
ของเด็กม.6หลายๆคน
หยุด 6 วันก่อนสอบวันสุดท้าย - -
ที่ต้องเรียกว่าช่วงเวลาไร่สาระก้อเพราะว่า
สอบวันสุดท้ายเหลืออยู่แค่ 4 วิชา
ไอการจะเริ่มอ่านตั้งแต่วันแรกที่หยุด
มันก้อจะเปนการฟิตเกินไปจิงปะ
แล้วถ้าจะอ่านหนังสือเอ็นก่อนสัก2วัน
แล้วอีก4วันก้ออ่านวันละวิชา
ก้อทำไม่ได้ใช่ปะ
เพราะตั้งเป้าไว้ว่า
จะอ่านเอ็นหลังปลายภาคเสด
ถึงมันจะดูไร้สาระ
ดูกุว่าพวกเมิงๆที่อ่านสเปซนี้
ก้อคงเปนเหมือนกุล่ะวะ
ถึงตอนนี้กระแสการปฏิวัติจะกะลังแรงมาก
แต่กุก้อคงไม่พูดเรื่องนี้ในสเปซของกุ
เพราะเด๋วจะไปผิดกะที่คณะปฏิรูปฯ
ประกาศห้ามให้มีการ ประกาศข้อความ
หรืออะไรก้อตามที่ไปในทางชี้นำทางการเมือง
- - กุก้อควรจะเชื่อฟังเค้า
บ่นมาเยอะละ
ที่อยากจะพูดจิงๆก้อคือ
ตอนนี้กุเหงามากมาย
มันก้อสืบจากไอที่หยุด 6 วันเนี่ยล่ะ
เพราะมันเปนช่วงสอบ จะออกไปเที่ยวก้อดูไม่ดี
เลยต้องอยู่แต่ที่บ้าน ซึ่งก้อโคดสนุกมั่กมาย
เฮ้ออออ ชีวิตยิ่งเศร้าหนักก่าเดิม
เมื่อวานเกิดอาหารเปนพิษ
ไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ก้อกินเหมือนพี่กุทุกๆอย่าง
แล้วทำไมกุเปนอยู่คนเดียว
อาจจะเรียกได้ว่าทำสถิติโลกเลยทีเดียว
กะการเข้าห้องน้ำ 18 ครั้ง
แบ่งเปนทางปาก 4 ทางตูด 14
ภายในช่วงเวลาปามาน 24 ชั่วโมง
เล่นเอาหมดสภาพ หมดเวลาทั้งวัน
ที่หลอกตัวเองว่าจะต่นมาอ่านหนังสือ
ไปกะการนอนกะเข้าห้องน้ำ
เฮ้ออออออ จากที่เหงาอยู่แล้ว
นอนป่วยอยู่บ้านคนเดว
มันก้อยิ่งเหงาเข้าไปใหญ่
ยิ่งนอนก้อยิ่งคิดนู้นคิดนี่ไปเรื่อยเปื่อย
ก้อยิ่งกิดอาการเหงา
มั่ยเคยทรมานขนาดนนี้มาก่อนเลยว่ะ
เฮ้อออออ เมื่อไรจะเลิกคิดมากได้ซะที
ถ้ากุเอาเวลาที่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย
มานั่งอ่านหนังสือ กุอาจจะโปรไปแล้วก้อได้นะ
- - แต่ทั้งๆที่รู้ การตั้งใจอ่านหนังสือ
มันก้อยังเปนเรื่องยากมาก
สำหรับชีวิตวัยรุ่นวัย 16 ขวบอย่างกุอยู่ดี
สงสัยกุต้องพยายามทำใจ
และก้อปลงซะที ไว้เอ็นเสด
ค่อยมาคิดใหม่ดีก่า
เหอะๆ
แต่อย่างว่ากุก้อทำไม่ได้อยู่ดี
เซงละ ปายดีก่า
เออ อย่าลืมอ่านหนังสือละกันเพื่อนๆ
สอบปลายภาคเสดยังมีความถนัดรออยู่
ตั้งใจอ่านหน่อยละกัน
ใครที่บอกจะไปลาดกระบังกะกู
ก้ออย่าทิ้งกุนะ กุจะได้มีคนหารค่าห้อง
และก้อหารค่าแทกซี่เวลากลับมาเพื่อนๆแถวนี้
เฮ้อดึกแล้ว
ปายดีก่า
บะบายเว้ย
โชคดีทุกคน
ปล.แฮปปี้เบิดเดนู๋เพ อายุ17 แก่ก่าพี่ละน้า 5 5 +
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< . 24 June * . . บั น ทึ ก ค่ า ย ส ภ า ค รั้ ง ที่ 5 . . *ในที่สุดก้อได้มาอัพเรื่องนี้สักที
หลังจากกะว่าจะอัพตั้งนานแล้ว
แต่ก้อไม่มีเวลาสักที
ผ่านมาเกือบอาทิตนึงละ
ไม่รู้จะเก็บรายละเอียดหมดรึป่าว
แต่คิดว่าไม่ว่าจะบันทึกออกมาไม่ละเอียด
ลูกสภาทุกคน คงเก็บสิ่งเหล่านี้
อยู่ภายในความทรงจำอยู่แล้ว
(คัดลอกจากสมุดบันทึกของปลาทองเลขาฯ)
หลังจากที่รอคอยกันมานาน
ก้อถึงวันที่พวกเรา ลูกสภาทุกคน
จะได้ไปค่ายสภากันสักที
หลังจากที่ทั้งคณะกรรมการสภา
คณะกรรมการนักเรียนทุกคน
เหน็ดเหนื่อยกะการเตรียมงานค่ายครั้งนี้
มาตลอดเวลาหลายเดือน
ตั้งแต่เริ่มแบ่งงาน วางกิจกรรมวางแผ่นต่างๆ
จนทุกสิ่งทุกอย่างออกมาเปนรูปร่าง
และแล้วก้อมาถึงเช้าวันที่ 16 มิ.ย.
ที่พวกเราลูกสภาทุกคนรอคอย
ตอนแรกนัดอามไว้ตอนตี4
แต่เอาเข้าจิงๆ ก่าจะออกมาเจอกันก้อตี4ครึ่งไปแล้ว
ลุกไม่ไหว เมื่อคืนเตรียมงานจนดึก
เลยถือโอกาสชาจแบตร่างกายให้เรียบร้อย
แวะเซเว่นซื้อของเล้กน้อย
จากนนั้นก้อมาถึงโรงเรียน
มีเพื่อนๆกน.+สภา บางส่วนอยู่ในห้องแล้ว
ก้อออกไปซื้อของกินนิดหน่อย
และก้อซื้อของฝากไปให้บัดดี้ที่เซเว่น
จากนนั้นก้อกลับมาที่โณงเรียนนั่งรอเวลา
และก้อคุยงานครั้งสุดท้ายกันพักนึง
จากนนั้นก้อเริ่มไปจัดโต๊ะลงชื่อที่โรงยิม
และก้อแยกย้ายกันไปขนของใช้ ของกิน
สัมภาระต่างๆ 7.30 หลังจากเคารพธงชาติเส็ด
ลูกสภาทุกคนก้อได้เริ่มเคลื่อนขบวนไปขึ้นรถ
รถทัวร์มีอยู่ 2 คัน แบ่งๆกันยัดไป
เสียเวลากะการจัดกระเป๋าขึ้นรถนานพอสมควร
นานพอที่จะทำให้ชั้น1ของรถคันที่1
อัดเปนปลากระป๋องได้
หลังจากยัดกันเสดแล้ว ก้อเริ่มออกเดินทาง
สู่ ฟาวเท้นทรี รีสอร์ท ปากช่อง โคราช
เดินทาง 2 ชม.กว่าๆ ก้อมาถึง
ก้อไปไหว้ศาลพระภูมิ ศาลเจ้าที่
จากนนั้นก้อช่วยกันขนของลงมา
แล้วก้อเริ่มพิธีเปิดที่ห้องประชุม
มีกิจกรรมละลายพฤติกรรมกันหนุกหนาน
เด็ดดอกลั่นทมกันซะเกือบหมดต้น
แจวซะจนเรือแทบพัง
(กุล่ะเบื่อ2เพลงนี้จิงๆ)
จากนนั้นก้อลงมากินข้าวเที่ยงกัน
พร้อมกับแยกกันไปเก็บของในที่พัก
กุนอนห้อง905 กับแชมป์ กาด อ้วน เติ้ล
ดูจะเปนห้องที่เฮฮากันดี
เปลี่ยนเสื้อผ้ากันนิดหน่อย
ก้อกลับมารวมที่ห้องประชุม
ไม่แน่ใจว่ามีกิจกรรมไรกัน
(แอบลืมว่ะ จำไม่ได้)
รู้แต่ว่ากุก้อลงไปเดินรอบๆ
หาจุดจัดฐานกิจกรรมต่างๆ
พร้อมกะคิดคำใบ้ที่จะใช้บอกที่ตั้งของฐาน
กับชาวสภาที่จะร่วมกิจกรรมกัน
หลังจากกินข้าวเย็น
เหล่าสต๊าฟก้อไปฝึกซ้อมบทบาทสมติกันที่ห้อง816
(หรือห้องใกล้ๆนี่ละ จำไม่ได้ว่ะ)
ตอนกลางคืนก้อมีกิจกรรม 5 in 1 story
ต่อจากตอนบ่าย
ก้อให้แต่ละกลุ่มมาแสดงละครตามคำที่ได้รับ
ก้อหนุกหนาน เฮฮากันดี
ระหว่างที่รอน้องๆแสดง
ก้อนั่งลุ้นผลบอลคู่อาเจน-เซอเบียไปด้วย
พร้อมกับแอบเซงที่มือถือสัญญาณหาย
ทำให้กุโทรไปแทงบอลไม่ได้
T-T
แต่ไม่รู้ว่าเข้าข้างตัวเองรึป่าว
เพราะแอบคิดว่า บทบาทสมมติของกน.ปลาทอง
ฮาที่สุดในทุกกลุ่มแล้ว
หลังจากเสดกิจกรรมทั้งหมด
ก้อให้น้องๆกลับที่พัก
จากนนั้นพี่สต๊าฟก้อประชุมสรุปงานกันทั้งหมด
ทั้งปัญหาที่เกิด ทั้งเรื่องเล็กเรื่องใหญ่
กับปัญหาที่มีอยู่มากมาย
ทำให้กุแอบกลัวว่ามันอาจจะไม่สำเร็จ
ตามที่ทุกคนตั้งเป้าหมายเอาไว้
แต่จะสำเร็จรึป่าว
ขึ้นอยู่กับ 2 วันที่เหลือ
ขึ้นอยู่กับพี่สต๊าฟทุกคน
และที่สำคัญ คือน้องๆสภานักเรียนทุกคนด้วย
ประชุมเสดตอนเที่ยงคืน ก้อแยกกันกลับห้อง
บางส่วนออกมาเดินหาสถานที่ซ่อม RC กันต่อ
ไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่าเหนื่อยหรือง่วงดี
เพราะไอ2อย่างนี้มันรวมๆกันจนบอกไม่ถูก
เสดงานตอนตีสองกว่าๆ
ก้อกลับห้องแล้วก้ออาบน้ามนอนกัน
เช้าวันที่ 2 ก้อตื่นไปแอโรบิคกันเล็กน้อย
จากนนั้นก้อแยกย้ายกันไปอาบน้าม
แล้วก้อมารวมกันกินข้าว
น้องๆก้อฟังอาจารบรรยายช่ายปะ
เรื่องรายก้อม่ายรุ ไม่ได้อยู่ฟังแฮะ
ส่วนพี่สต๊าฟก้อแยกย้ายกันเตรียมฐานว๊อคแรลลี่
ไม่รู้ว่าฐานอื่นเค้าเตรียมยังไงกัน
แต่ฐานปิดตาหลอกของจี ณรรฐ กับ กุ
ตั้งใจว่าจะต้องเปนบานที่ โหดและเละที่สุด
ก้อจัดสถานที่ เตรียมอุปกรณ์ต่างๆ
และก้อขึ้นประชุมเตรียมงานก่อนเริ่มว๊อคแรลลี่
ก่าจะประชุมเสดก้อเกือบจะไม่ทันแล้ว
เลยวิ่งไปเตรียมฐานต่อ ข้าวเท่ยงยังไม่ได้กินเลย
ก้อตามที่ตั้งใจไว้ตอนแรกเมื่อนานมาแล้ว
คิดว่าฐานนี้มีไว้เพื่อแกล้งน้องเฉยๆ
แต่ถึงเวลานี้ เมื่อพี่ๆทุกคนผ่านงานหลายๆงานมา
เมื่อมีน้องๆมาที่ฐาน
ความคิดที่จะแกล้งน้อง มันหายไป
สิ่งที่คิดจะจุดนั้นก้อคือ
ความรู้สึกที่อยากจะให้ อยากจะมอบ อยากจะสอน
สิ่งต่างๆที่พี่ๆทุกคนได้ผ่านมันมา
ซึ่งมันเปนสิ่งที่สำคัญมากอย่างนึงของการมาเป็นผู้นำ
นั่นคือ ...
"การทำงานโดยไม่เลือกงาน
ไม่เลือกเราเพราะเราไม่มีสิทธิ์เลือก
ไม่เลือกเพราะเราไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ
แต่เรามีหน้าที่ทำ ทำงานที่ได้รับมอบหมาย
ไม่ว่างานนั้นมันจะเหนื่อย มันจะน่าเบื่อ
ทำไปแล้วดีแค่ใหน ก้อโดนด่า
แต่นั่นคืองานที่เราต้องทำ
ต้องรับผิดชอบ เพราะเราทุกคนเปนผู้นำ
ผู้นำที่ต้องมีความเสียสละและรับผิดชอบต่อส่วนรวม"
การที่ได้สอนน้องๆ ทำให้กุได้รู้สึกแล้วจิงๆว่า
วันนี้กุเปนรุ่นพี่แล้ว กุมีประสบการต่างๆแล้ว
ถึงเวลาแล้วที่จะต้องถ่ายทอดให้กับรุ่นน้องทุกคน
ด้วยความหวังว่าน้องๆจะเก็บมันไปใช้
และนำไปพัฒนาโรงเรียน
ทำสิ่งดีดีให้กับโรงเรียน
ทำให้ดีก่าที่พี่ๆทุกคนทำ
พี่คิดว่าน้องทุกคน คงช่วยกัน
ทำให้พี่เหน และวันนั้นพี่ๆจะกลับมาดูความสำเร็จของน้องๆ
แน่นอน
เสดจากกิจกรรมว๊อคแรลลี่
ก้อแยกยย้ายกันไปอาบน้าม
และก้อให้มารวมกัน พร้อมกับประกาศสีที่ชนะกิจกรรมนี้
โดย4 กลุ่มแรกจะได้กินข้าว
ที่เหลือไม่ได้กิน เพราะมันข้าวมันไม่พอ
ถึงแม้ว่ามันจะคือการเฟ๊ค
แต่มันคือสิ่งที่พี่ๆอยากให้น้องๆ
ได้รู้ได้คิด ถึงการแบ่งปัน
การช่วยเหลือ "เพื่อน"
เพื่อนในที่นี้รวมทั้ง ร่นพี่รุ่นน้อง
ทุกๆคน ที่มีส่วนร่วมกับเรา
การที่น้องที่ชนะแบ่งข้าวให้กับน้องที่แพ้
กับที่น้องเก็บข้าวให้พี่สต๊าฟ
มันทำให้พี่รู้ว่า..
ถึงพี่ๆจะเหนื่อยกันมาก
ถึงพี่ๆจะไม่ได้กินข้าวกัน
บางคนไม่ได้กินมาตั้งแต่เที่ยง
แต่..
สิ่งที่พี่ต้องการจะให้น้องแสดงมันออกมา
แล้วน้องก็แสดงมันออกมา
มันถือเป้นความสำเร็จอย่างนึงของพวกพี่
ที่ได้ปลูกฝังสิ่งดีดีให้กับรน้องๆ
กลางคืนมีกิจกรรมระงหลัง(ชื่อนี้ปะวะ)
โดยให้น้องทำภารกิจตรมฐานต่างๆ
และก้อเอาคำใบ้ที่ได้ออกตามหา RC มารวมเปนคำ
เสดจากกิจกรรม น้องๆทุกคนไปรวมกันที่ลานคาวบอย
ไม่รู้หมือนกันว่าพี่ๆเค้าว่าอะไรน้องมาบ้าง
แต่พี่ๆ หลายคนก้อเตรียมผูกข้อมือบายศรีให้น้อง
เตรียมตัวที่จะใช้เวลาช่วงสั้นๆ พูดกับน้อง
พูดสิ่งที่ดีให้กับน้อง สอนน้อง อวยพรน้อง
มันเปนช่งเวลาสั้นๆที่เต็มไปด้วยความสุข ความประทับใจ
จากนนั้นก้อดูของขวัญที่พี่ๆฝ่ายโสตทำให้ลูกสภาทุกคน
และก้อเปนพิธีกราบอาจารอรุณี
แม่ชีกายสิทธิ์ที่ดูแลพวกเรามานาน
หลังจากนั้นก้อแยกย้ายกันมากินข้าวต้นก่อนนอน
แล้วก้อปล่อยทุกคนไปพักผ่อนกัน
ออ และก้อมีน้องม.5 มาแสดงความรู้สึก
กล่าวขอบคุน พี่สต๊าฟทุกคน
พร้อมกับที่น้องๆ สัญญาว่าจะนำสิ่งดีดีที่ได้จากค่ายไปใช้
สัญญาว่าจะทำงานเพื่อโรงเรียน ไม่ให้พี่ๆผิดหวัง
พี่ๆทุกคนจะรอดูสัญญาจากน้องๆนะ
รอดูวันที่สามเสนรุ่นหลังจากนี้ไปรุ่งเรืองๆ
หลังจากสเดก้อแยกย้ายกันเข้านอน
หมดวันที่เหนื่อยไปอีกวัน
และแล้วก้อมาถึงวันสุดท้าย
ของกิจกรรมค่ายสภาของลูกสภาทุกคน
มีการจำลองการประชุมสภา
พร้อมทั้งเปิดประชุมสภาครั้งแรก
หลังจากนนั้นก้อให้น้องๆ ไปกินข้าว
พร้อมกับเฉลยบัดดี้ ที่ดูแลเทคแคร์กันมาตลอด 3 วัน
และก้อมีการเขียนหัวใจ
แสดงความร้สึกระหว่างเพื่อนกับเพื่อน
ระหว่างพี่กับน้อง ระหว่างน้องกับพี่
หรือรวมๆคือ ระหว่างลูกสภาทุกคน
ความรู้สึกดีดีที่ทุกคนมีให้กัน
ไม่ว่าจะได้ถ่ายทอดลงไปในหัวใจกระดาษของแต่ละคนรึป่าว
แต่มันคงจะเก็บอยู่ในใจของเราลูกสภาทุกคนตลอดไป
เสดจากนี้ก้อถึงเวลาที่จะต้องเดินทางกลับกัน
แวะซื้อของฝากกันเล็กน้อง
จากนนั้นก้อยาวกลับมาสามเสน
บ้านหลังใหญ่ของพวกเราทุกคน
.......................
ถึงแม้ว่ามันจะเปนการมค่ายสภาครั้งแรกของพี่
พี่ไมรู้ว่าครั้งก่อนที่ผ่านมาเปนยังไง
แต่พี่คิดว่าค่ายสภาครั้งนี้
ที่พี่ๆทุกคนลงแรงลงใจลงไป
เพื่อที่จะให้น้องๆได้รับสิ่งดีดีจากค่ายนี้ให้มากที่สุด
พี่คิดว่ามันสำเร็จนะ
แต่พี่ไม่รู้ว่ามันจะสมบูรณ์รึป่าว
คงต้องอาศัยน้องๆทุกคนพิสูจน์คำสัญญาที่ให้ไว้กับพี่ๆ
แล้วพี่ๆทุกคนจะคอยดูความสำเร็จของน้องๆทุกคนนะ
สุดท้าย
พี่(กุ)อยากบอกว่า....
รัก น้อง ทุก คน
รัก ชาว สภา ทุก คน
รัก เพื่อนๆ กอ นอ ปลา ทอง ทุก คน
ดีใจนะที่ได้มาร่วมงานกัน
ได้กอดคอกันเหนื่อย
กอดคอกันมีความสุข
กอดคอกันยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้
ถึงแม้ว่ามันจะเหนื่อย จะต้องทะเลาะกันบ้าง
จะต้องเสียสละทั้งแรงทั้งเวลา
แต่มาถึงวันนี้
กุไม่เคยเสียใจเลยที่ได้เข้ามาเปนกน.
รักทุกคนมากๆนะ อย่าทิ้งกันนะ...
รักทุกคนมากมาย.....
"กว่าจะรัก..เท่าวันนี้
กว่าจะมีคนมาเข้าใจ..ต้องใช้เวลา
กว่าจะคิด..ต้องจากกัน
เป็นแค่ฝัน..แต่ความจริงนั้น
เรายังอยู่เคียงข้างกัน
ดั่งวันวาน...."
โชค ดี มี ความ สุข นะ ลูก สภา ทุก คน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
เลขานุการ คณะกรรมการนักเรียน #51
20 May . . รักออกแบบไม่ได้หรือมันไม่ใช่ความรัก . .สวัสดีทุกคนอีกครั้ง
หลังจากไม่ได้อัพสเปซมานานแสนนาน
อยู่ๆก้อได้กลับมาอัพซะงั้น
ก้อไม่ได้ว่างอะรัยหรอก
กะว่าจะอ่านหนังสือเตรียมเอนฯ
กะว่า... มานานละ
ครั้งนี้ก้อได้แค่กะเหมือนเดิม
ฮา ฮา ฮา ประชดชีวิต
นั่งฟังเพลงด้ยระบบแรนด้อมเหมือนทุกวัน
แต่วันนี้เปนเพลง รักคือ เพลงเก่าของแบคเฮด
ฟังเรื่อยๆ ก้อสะดุดก้อท่อนฮุคของมัน
"แต่ก่อนนั้นฉันคิดว่ารักคือความเข้าใจ
แต่ตอนนี้ฉันรู้ว่ารักคือความห่วงใจต่อกัน
และจากนี้ฉันคิดว่ารักคือความเสียใจ"
ใช่ รักงของหลายๆคนอาจมีหลายๆแบบ
แต่คงไม่มีคัยปฏิเสธว่าความรักของคนส่วนใหญ่
ก้อมักจะวนเวียนอยู่ใกล้ๆ3คำนี้
เข้าใจ ห่วงใย เสียใจ
แต่ถ้าระห่างคำว่ารักที่ต้องการความเข้าใจ
กลายเปนความไม่เข้าใจมาแทนล่ะ
ถ้าเกิดคนเราไม่เข้าใจกัน
แล้วเบื่อกัน
ไม่มีความห่วงใยต่อกัน
เราต้องแยกทางกันแล้วเสียใจกันใช่รึป่าว??
เคยมีคนพูดว่า "รัก..ออกแบบไม่ได้"
มันจิงนะ รักไม่เหมือนบ้าน
ที่เราคิดว่าต้องมีกี่ห้องนอน
กี่ห้องน้ำ ทาสีอะไร แล้วเรามีความสุข
แต่ความรัก ทั้งที่คนเราพยายามทำนู้นทำนี่
เพื่อคัยสักคน แต่ถ้าคนเค้าไม่สนใจ
มันก้อไม่มีอะไรดีขึ้นมา
คิดว่าจะมีความสุข แต่กลับต้องเสียใจ
รักคงออกแบบไม่ได้จิงๆ
บางคนทำเพื่อความรักมากมาย
บางคนไม่เคยทำอะไรเลย
บางทุ่มเททุกสิ่ง
บางคนไม่เคยเข้าใจอะไรเลย
บางคนอยากให้อีกคนลืมทุกสิ่ง
บางคนต้องการคำอธิบาย
บางคนเลวมากมาย
แต่บางคนไม่เคยทำอะไรไม่ดีเลย
กลับร้องไห้มากมาย
เรื่องความรักไม่เข้าใครออกคัย
บางวันเค้าอาจจะเปนคนที่คุนรักที่สุด
แต่บางวันเค้าอาจจะเปนคนที่คุนอยากจะลืม
บางครั้งคุนอยากให้เค้าลืมคุนไปซะ แต่บางครั้งเค้ากลับบอกว่ารักคุน
คุนเปนคนเลว
เค้าเปนคนดี
คนเลวกะคนดีอาจจะไม่ควรอยุ่ด้วยกัน
บางสิ่งคงต้องให้เวลาช่วยตัดสินใจ
บางสิ่งที่เราไม่เข้าใจ
บางสิ่งที่ทำให้เกิดปัญหาขึ้นในใจ
ว่า....
รักออกแบบไม่ได้หรือมันไม่ใช่ความรัก..
ไม่ต้องยกโทดให้คนแบบนี้
ไม่ต้องร้องไห้เพื่อคนแบบนี้
ลืมคนแบบนี้
ไปดีก่านะ
......
อยากบอกคนที่อ่านทุกคนว่า
อ่านไปก้อเท่านั้น
ไม่ได้ทำให้เข้าใจความรักขึ้นมาหรอก
ขนาดคนพิมแม่มยังไม่เข้าใจเลย
เฮ้อออออออออออ โลกมะนุด
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
(คนๆที่ไม่เคยเข้าใจอะไรเลยแม้แต่ตัวเอง)
28 April . . เ รื่ อ ง เ ล่ า ริ ม ร า ง ( ร ถ ไ ฟ ) . .ดึกๆดื่นๆเกิดอาการนอนไม่หลับ
อยากหาที่บ่นเรื่อยๆเปื่อยๆ
ก้อคงต้องลงเอยที่มายสเปซเพื่อนรัก
อีกเช่นเคย เหอะๆ
ไม่ได้เข้ามาอัพนานและ
จิงๆคือเข้ามานั่งมอง แต่คิดเรื่องจะอัพไม่ได้ล่ะ
แต่ตอนนี้ คิดว่าควรจะรีบๆอัพดีก่า
บ่นเรื่อยเปื่อยแก้เซง ก้อดีก่าปล่อยร้างเอาไว้ล่ะมั้ง
พึ่งผ่านเข้าสู่วันที่ 28 เมษ ไม่ถึงชม.
เร็วเหลื๊อเกิน ปิดเทอมไม่ทันไร
จะเปิดเทอมอีกแล้ว แบบว่า
กุยังไม่ได้เริ่มอ่านหนังสือเลยนะ
มีความพยายามจะเริ่มหลายทีแล้วล่ะ
แต่ก้อแป๊กทุกที นี่กุจะเอนฯปีหน้าจิงๆหรอวะ
เฮ้อ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเละเทะไปทุกวัน
ชีวิตตอนนี้ก้อวนเวียนอยุ่กะการเดินทาง
โคราช-กรุงเทพ
กรุงเทพ-โคราช
ไปๆกลับๆ 5-6รอบแล้ว
เดินทางบ่อยๆจะว่าน่าเบื่อมันก้อน่าเบื่อนะ
กับไอการนั่งรถไฟ6-7ชม. หลายๆรอบเนี่ย
แต่ก้อนะระหว่างอยู่บนรถไฟ
มนก้อเปนเวลาที่เราได้เหม่อลอย
คิดอะไรเรื่อยเปื่อย โดยไม่มีใครมาว่า
หรือรบกวนช่วงเวลาแห่งความฝันของเราๆ
แต่เพื่อนๆกุแม่มคงไม่ค่อยขึ้นรถไฟกัน
เพราะบ้านพวกเมิงรวยก่ากุ
เพราะงั้นถึงกุบ่นไปมากเท่าไร
พวกเมิงก้อคงไม่เข้าใจอยู่ดี
แต่ก้อนะ ที่กุอยากจะเล่าจิงๆ
คือเรื่องการรอรถไฟมากก่า
เที่ยวแรกที่กุกลับโคราช
เปนรถไฟเที่ยวเช้า 8.30 ล่ะมั้ง
แต่แม่มก้อให้กุไปนั่งรอ จน9.15มันพึ่งมา
อืมกุก้อทำใจ ตราบใดที่กุยังนั่งรถไฟต่อ
หลังจากนั้นมันก้อไม่ค่อยเลทเท่าไร
จนมาถึงวันเฉงเม้ง
ที่กุถูกส่งกลับบ้านด่วน
เพราะอะไรจนตอนนี้กุก้อยังไม่รู้
รู้แต่ว่า วันนั้นต้องขึ้นรถไฟกลางคืน
ขบวนที่77 รอบ 20.15
ใช่เวลาที่ตั๋วมันบอก20.15
ก้อก้อเสด็จประทับ ณ ชานชาลา ตั้งแต่ 20.00
ทั้งที่กุก้อรู้นะว่ามันต้องเสียเวลา
แล้วมันก้อไม่ทำให้กุผิดหวัง
แม่มเสด็จมาเกยกุตอน 23.00
ลบเลขแบบเด็กโง่ (ให้ดูน่ารัก)
ก้อเลทไปกว่า 3 ชม.
เปนอะไรที่เชี่ยมาก
กับการนั่งหายใจไปเรื่อยๆ
ในคืนที่โคดร้อน แม่มเซงเกวจิงๆ
แต่มันยังไม่จบนิ อย่างที่คนเค้าชอบบอกกัน
ประวัติศาสตร์มักซ้ำรอย
ซึ่งมันก้อจิงนะ กับการกลับบ้านตอนวันที่22ของกุ
คราวนี้ไม่ต้องลบเลขแบบเด็กโง่อีกต่อไป
เพราะมันมาตอน 23.15 3ชม.พอดี
เฮ้อ กุควรจะทำใจชินกับมันล่ะมั้ง
ตราบใดที่กุยังต้องใช้ชีวิตกะ
การรถไฟแห่งประเทศไทย ต่อไป
แต่ 3 ชม.ของการนั่งรอรอบนี้
ก้อไม่ถึงกับน่าเบื่อซะทีเดว
อาจจะเปนเพราะ เด็กสตรีวิท ที่นั่งรออยุ่เก้าอี้ข้างๆ
อาหารตา แก้ปัญหาความเซงได้นิดหน่อย
แต่ก้อแปลกนะ เปนครั้งแรกเลยที่กุเจอผู้หญิงกลับบ้านคนเดว
แต่น่าเสียดายที่เค้าไปอุบลฯ ไม่ได้ไปโคราชเหมือนกู
ไม่งั้นกุอาจจะมีเพื่อนคุยบนรถไฟก้อได้นะ
ฮ ะ ฮ ะ ฮ ะ ฮ ะ
แต่ม่ายสิ กุไม่ใช่คนม่อนิ
นั่งมอง ญ สักพัก
กุก้อเปลี่ยนอารมณ์ไปนั่งฟังศิลปินเดี่ยวคนนึง
เค้านั่งเป่าหีบเพลง อยู่ริมชานชาลาที่1
สถานีรถไฟสามเสน ตั้งแต่ทุ่มก่าๆ (คนอื่นบอกกุมา)
จน4ทุ่มก่าเค้าก้อยังไม่เลิก
แต่เค้าเป่าเพราะดีนะ
ตอนแรกกุนึกว่าเค้ามาเปิดหมวกหาตัง
แต่ก้อม่ายช่ายแฮะ บนพื้นไม่มีหมวก
ไม่มีขัน ไม่มีแก้วน้ำ ก้อเลยแปลกใจ
เลขถือโอกาสเข้าไปนั่งคุยกะเค้าวะงั้น
แบบว่าอารมกุตอนนั้นมันเซงมากอะนะ
หาคนคุยสักนิด
ได้ความมาว่า เค้าเปนคนอุดร
อีสานเหมือนกัน ที่สำคัญ ไปขบวนเดวกันด้วย
กุก้อถามเค้านะ ว่าทำไมเป่าเพลงเศร้าจัง
ออกุลืมบอกไป พี่เค้าเป่าเพลงเศร้ามาก
ทุกเพลงเลย ไม่มีเพลงใหนจังหวะเร็วหรือปานกลางเลย
ทุกเพลงช้าถึงขั้นโหยหวนล้วนๆ
เค้าบอกกุว่า ชีวิตเค้าก้อมีความสุขดี
ถึงแม้จะมีเรื่องอะไรมาทำให้เค้าเศร้าไปบ้าง
เค้าก้ออาศัยหีบเพลงนี่เปนเพื่อน
เค้าจะหยิบออกมาเป่าทุกครั้งที่เค้าตั้งนั่งรออะไรอยู่เฉยๆ
เป่าระบายความเศร้าอกไปกะเพลง
แต่รู้สึกว่าพี่เค้าเปนคนพูดดีแฮะ
พูดอะไรให้คิดได้เยอะแยะ
แต่กุก้อจำไม่ค่อยได้เท่าไร
แต่มีเรื่องนึงที่ค่อนข้างแทงใจพอสมควร
เค้าบอกว่า
คนสมัยนี้บางคนไม่ร้ว่าตัวเอง
"ไม่มีความสุขจิงๆ หรือแค่คิดว่าตัวเองไม่มีความสุข"
มานั่งคิดดูมันก้อจิงของเค้านะ
คนเรานิยามความสุขของตัวเองไม่เหมือนกัน
ถึงจีมีพร้อมทุกอย่าง ก้อไม่ได้หมายความว่า
ต้องมีความสุขนี่เนอะ
กุคุยกะเค้าไปเรื่อยๆ จนรถไฟมา
ก้อแยกกันไป ขึ้นคนละตู้
แล้วการเดินทางในค่ำคืนนั้นของกุ
ก้อจบลงที่บ้าน ตอนตีห้าเลย
เผลอบ่นยาวอีกละ
แอบอ่านย้อนดู
รู้สึกมันน่าเบื่อยังไงม่รู้แฮะ
แต่ก้อเอาเหอะ
นานๆอัพทีน่านะ
เม้นให้หน่อยละกันเพื่อนๆ
ก่อนจากร่ำลาเหมือนเดิม
เลม่อนรักทุกคนมั่กมายซ์
โชคดีทุกท่าน
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
l3 y . . L 3 /\/\ ๐ /\/ ~ G ! l< G ๐ l< .
19 March . . . ส เ ป ซ นี้ ม อ บ ใ ห้ แ ป ง . . .เฮ้อ วันที่ 26 นี้เมิงก้อไปแล้วสินะ
ตามทฤษฎีแล้ว เมิงเปนเพื่อนคนแรก
ที่เรียกว่าจากลาอย่างแท้จิง
เพราะเมื่อเมิงจากไป
ก้อคงจะม่ายค่อยได้กลับมาเจอกันเหมือนเดิม
ถึงจะมีโอกาส แต่มันก้อคง
ไม่เหมือนเดิม100เปอเซนอีกแล้ว
ไม่เหมือนกัน นิค เบล พัชร และอีกหลายคนๆ
ที่ยังจะกลับมาใช้ชีวิตม.ปลายกันต่อ
สเปซรอบนี้ กุเลยถือโอกาส
ยกให้เมิง เพื่อนคนแรกที่ต้องจากกัน
(เนื้อหาจากนี้ทั้งหมดคัดลอกจาก "เฟรนชิบ" ที่กุเขียนให้แปง)
หวัดดีเว้ย!!
จริงๆนะกุได้กระดาษแผ่นนี้จากนุ่นนานแล้วล่ะ
แต่ก้อผลัดมาเรื่อยๆ ไม่ได้เริ่มสักที
ได้แต่ร่างๆไว้ในหัว ก่าจะได้เริ่มเขียนจริงๆ
ก้อหลังวันเลี้ยงส่งเมิงซะอีก
ในฐานะที่เมิงเปนเพื่อนคนแรก
ที่กุต้องเขียนเฟรนชิบให้
ก้อหมายความว่า
เวลาที่ทุกๆคนจะได้อยู่กับเพื่อนๆ
เร่มเหลือน้อยลงทุกที
และเมิงก้อเป็นคนแรกที่เริ่มออกเดินทาง
ตามเส้นทางของเมิง
กุไม่ปฏิเสธว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา
มีเรื่องราวมากมายให้จดจำ
แต่สักวันหนึ่ง เมื่อถึงจุดๆหนึ่ง
เมื่อจากกันเปนเวลานาน
เมื่อเวลานั้นมาถึง อาจจะไม่ได้ติดต่อกัน
อาจจะมีลืมกันไปไม่มากก้อน้อย
กุขอใช้เนื้อที่ที่พอจะมีอยู่
ในกระดาษาแผ่นนี้
เป็นที่ย้ำเตือนความทรงจำ
สิ่งต่างๆจากเพื่อนถึงเพื่อน(จากกุถึงเมิง)
ว่าเมื่อถึงจุดๆนั้น
ถึงความทรงจำหรือมิตรภาพจะจืดจางไป
แต่กระดาษแผ่นนี้คงจะย้ำเตือนได้ว่า
ครั้งหนึ่งเมิงมีเพื่อนอย่างกุ
ไม่รุ้ว่ากุจะดีหรือไม่ดีอยางไรในความคิดของเมิง
เอาเปนว่า กุชื่อ "นาว" นะ
ถ้าจำไม่ผิด กุรู้จักเมิงตอนม.2
ที่เมิงพึ่งจะย้ายมาอยุ่สามเสน
จุดเริ่มต้นของความทรงจำก้อคงจะเปนที่สนามฟุตซอล
ที่ตอนม.2 เราเตะบอลกัน
เอาเข้าจิงๆ ตอนนั้น
กุก้อรู้จักเมิงไม่มากเท่าไร
จนขึ้นมาม.3 ปีที่เมิงอยุ่ห้องเดียวกับกุ
ห้อง 3/2 ปีนั้นพวกเราสนิทกันมากนะ
"แปง ก้อง ธิติ อ้วน ป้อง นาว . . . ."
อยุ่ในห้องเราอยู่ด้วยกัน
ทำงานเราอยุ่กลุ่มเดียวกัน
เวลาว่างพวกเมิงชอบรุมแกล้งกุกับป้อง
กุแอบงอลเหมือนกันนะ
พักเที่ยง ตอนเย็น เราเตะบอลด้วยกัน
คงถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข
ช่วงหนึ่งของชีวิตเลยทีเดียว
แต่ก้อนะกุก้อจำไม่ค่อยได้เท่าไร
ที่พอจะจำได้ก้อทีแต่ชีทเลข
ที่กุนั่งลอกเมิงแทบทุกวัน 55+
ช่งเวลาที่มีความสุขมักจะอยุ่กับเราไม่นาน
จบม.3เมิงก้อจากไป
ต้องยอมรับว่า กุไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า
เมิงจะไปอยู่เตรียมฯ
แต่ก้อนะเมิงไปดี กุก้อดีใจด้วย
ถึงแม้ว่าเมื่ออยู่กันคนละโรงเรียนจะไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไร
แต่เมิงก้อกลับมาเยี่ยมพวกกุเสมอๆ
ม.4 ม.5 เมิงก้อมากินข้าวเย็นกับพวกกุที่อารีย์บ่อยๆ
ถึงพักหลังจะไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไร
อาจจะด้วยเพราะแต่ละคนโตขึ้น
ก้อต้องมีเวลา มีสิ่งที่แต่ละคน
จะต้องทำต่างๆกันไป
แต่กุก้อดีใจมากนะ ที่อย่างน้อย
พวกเราก้อยังอยุ่กันเปนกลุ่มเปนก้อนได้
ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน
ถึงจะเปนครั้งแรกและอาจจะเปนครั้งเดียว
ที่กุได้ไปเที่ยวกับเมิง
แต่ก้อนะอย่างน้อยเราก้อได้เล่นไพ่
หีอแม้แต่เพ้นบอล
กุว่าเพื่อนกัน ถึงจะมีเวลาอยุ่ด้วยกันน้อย
แต่มันก้อเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมากแล้ว
ไม่มีการใส่หน้ากากหากัน
ทุกคนสนุกมีความสุขด้วยกันจริงๆ
นี่ล่ะมั้งที่เรียกว่า
ความทรงจำดีดีๆ
ที่อยู่ในใจระหว่างเพื่อนกันเพื่อน
ไม่รู้ว่ากุพูดเว่อร์ไปรึป่าว???
แต่กุคิดแบบนั้นจริงๆนะ
ช่วงเวลาประมาณ 4 ปี
มันอาจจะน้อยหรือมากไม่เท่ากัน
ตามความคิดของแต่ละคน
แต่มันก้อเพียงพอที่จะทำให้
เราเป็น "เพื่อน" กัน.....เจงปะ ???
เนื้อที่ในกระดาษค่อยๆเหลื่อน้อยลงไปทุกที
เหมือนกันช่วงเวลาที่จะได้เจอกัน
ที่เริ่มเหลือน้อยลงทุกที
งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา
มีพบก้อต้องมีจาก
เมื่อจากกันไปแล้ว
ก้ออย่าลืมกันนะ
ถึงจะไม่ชัดเจนเหมือนช่วงเวลานี้ แต่แค่เมิงจดจำไว้
-ที่เมิงเคยอยุ่กับกุตอนม.3
-ที่ไปเล่นเค้าเต้อฯ ที่แก๊งค์เกมด้วยกัน
-ที่ไปดูหนัง + ถ่ายรูปด้วยกัน
-ที่ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน เล่นไพ่ด้วยกัน
-ที่ไปทำบุญ 9 วัดด้วยกัน
- ที่ไปเล่น วินนิ่งฯ ด้วยกัน ฯลฯ
และอีกหลายๆอย่างที่อยุ่ในความทรงจำ
ของเมิงกับกุในส่วนลึก
อย่าลืมกันนะ
ไปอยู่ที่นั้นขอให้เมิงโชคดี
ตั้งใจเรียน
เผื่อคนอื่นๆที่ไม่มีโอกสแบบเมิง
ติดต่อมาบ้างนะ
จะกลับมาเมื่อไรก้อติดต่อมาด้วย
อย่าลืมกันนะเว้ย
สัญญานะ
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
...รักเมิงชิบหาย เลยเว้ยแปงงง...
- ~ เ จ็ ท _ น า ว ~ -
|
||||
傳送私人訊息
訂閱 RSS 摘要
告訴朋友
新增至 Live.com
新增至您的朋友網路
註冊通知|
|
